شماره ۸۹۹ منتشر شد

0
132

899fe

حکم به‌ممنوعیت مذاکره!

علی حیدری
سردبیر
«مذاکره» به معنای عام آن، هنر چانه‌زنی و رد و بدل کردن امتیاز میان دو طرف و فرایندی است که در آن طرف‌های درگیر به دنبال منافع خود هستند و به طور طبیعی هر کدام مساعی خود را صرف تأمین حداکثری آن می‌کنند تا منافع بیشتری به دست آورند. قدرت، ابزار اصلی در مذاکره به شمار می‌آید و طبیعی است که هر یک از طرفین برای مذاکره بیشترین استفاده را از ابزارهای قدرت خود بکنند. به همین خاطر گفته می‌شود هدف مذاکره رسیدن به توافق برد‌ـ برد است؛ چرا که اگر دو طرف خود را دست برتر و پیروز میدان مذاکرات بدانند، به طور طبیعی از آن راضی و خشنود خواهند شد.
این کلیدواژه دستمایه دولتمردان آمریکایی به ویژه در دوره دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور فعلی این کشور شده است؛ آن هم نه فقط درباره ایران، بلکه درباره کره شمالی، چین و کشورها و دولت‌هایی که هر یک به نوعی منافع ایالات متحده را به چالش کشیده یا در معرض خطر قرار داده‌اند. معنای مذاکره در ادبیات سردمداران کاخ سفید، تحت فشار قرار دادن برای امتیازگیری است؛ چون محورها و موضوعاتی که آمریکایی‌ها به دنبال مذاکره برای آنها هستند، عموماً متکی بر قدرت تجاری، نظامی، هسته‌ای و علمی کشورها و ملت‌هاست و کمترین خواسته آمریکایی‌ها، تضعیف این عوامل قدرت‌ساز است که از خوی ابرقدرتی و زورگویی آنها نشئت می‌گیرد.
آمریکایی‌ها در روزها و هفته‌های اخیر و برای تشدید فشارهای اقتصادی که با ابزار تحریم‌های ظالمانه علیه ملت ایران اعمال کرده‌اند، ابتدا با تحرکات نظامی از قبیل اعزام ناو جنگی به منطقه و سپس با جنگ روانی پرحجم پیرامون آن، در صدد ایجاد رعب و وحشت و تلاش برای تغییر محاسبات مسئولان و دولتمردان کشورمان برآمدند و وقتی با مواضع قاطع مسئولان نظام مواجه شدند، سخن از مذاکره به میان‌ آوردند. با تکرار این موضوع از سوی سیاسیون آمریکا، برخی ها هم در گوشه و کنار کشور و با بهانه‌های عوام‌فریبانه، نسخه مذاکره را تجویز کردند!
این در حالی است که تجربه برجام و مذاکره با ۱+۵ پیش روی ملت ایران است که نه تنها گرهی از مشکلات کشور را نگشود، بلکه محدودیت‌های زیادی در صنعت صلح‌آمیز هسته‌ای و فرآورده‌های آن به ما تحمیل کرد. از آنجا که آمریکا به عنوان عضو این گروه به تعهدات خود پایبند نمانده و بیش از یک ‌سال است که از این توافق خارج شده است، هیچ عقل سلیمی مذاکره با چنین کشوری را تجویز نمی‌کند. تأکید رهبر معظم انقلاب بر مذاکره نکردن با آمریکا نیز که در روزها و ماه‌های اخیر به طور صریح و روشن بیان شده، در همین راستاست.
معظم‌له در دیدار اخیر خود با استادان دانشگاه‌ها با اشاره به موضوع مذاکره، ضمن تبیین دقیق این مسئله، از یک سو هر گونه مذاکره با آمریکا را نفی و مذاکره با اروپایی‌ها و دیگر کشورها را بلامانع دانستند و از سوی دیگر «موضوع مذاکره» را که از سوی آمریکایی‌ها مطرح می‌شود محل اشکال دانستند و گفتند: «روی هر موضوعی مذاکره نمی‌کنیم؛ روی مسائل ناموسی انقلاب‌ـ به این تعبیر بگویم، روشن‌تر است‌ـ مذاکره نمی‌کنیم. در مورد توانایی‌های نظامی‌مان با کسی مذاکره نمی‌کنیم.» ایشان نفس مذاکره با دولتمردان آمریکا را هم «بی‌فایده» و «با ضرر» دانسته و تأکید کردند که مسئولان اجرایی، دیپلماسی و اجرایی سیاسی کشور بر عدم مذاکره متفق‌القولند. ادامه در صفحه۲
به نظر می‌رسد مذاکره نکردن با آمریکا را که در بیان رهبر معظم انقلاب به صورت شفاف تصریح شده، می‌توان حکمی از سوی حاکم اسلامی تلقی کرد؛ چرا که وقتی رهبری بصیر و باتدبیر، شجاع و آگاه به زمان با توجه به مصالح عالیه جامعه اسلامی و آحاد افراد و اعضای آن نسبت به یک موضوع مهم و راهبردی در این سطح، موضع قطعی ابراز می‌کند، بر همه مسئولان و متصدیان امور اجرایی و سیاست خارجی است که از آن تبعیت کنند. بدون شک این مواضع حکیمانه مبتنی بر عزت، حکمت و مصلحت بوده و موجب اقتدار روزافزون نظام اسلامی و ملت بزرگ ایران و شکست و خذلان دشمنان و بدخواهان خواهد
شد.

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید