نوشته‌ها

روز پنجم نمایشگاه

پنجمین روز نمایشگاه مطبوعات

625

۶۲۵| دوگانگی تصمیم‌ساز!

625

چندی است که از هیئت حاکمه آمریکا درباره مسائل هسته‌ای ایران دو صدای متفاوت و ناهمگون به گوش می‌رسد. کنگره بر تشدید تحریم‌ها اصرار دارد و اوباما خواهان خویشتنداری آنها در این مرحله از گفت‌وگوها است. در این میان برخی این دوگانگی اختلافی را در چارچوب سیاست قدیمی و جاری «چماق و هویج» می‌دانند که اوباما آن را به اشکال مختلف مدیریت می‌کند و برخی نیز آن را تا حدودی جدی می‌دانند. پیامد پذیرش سیاست «چماق و هویج» با پیامد ناشی ازجدی دیدن این دوگانگی متفاوت است. پیامد پذیرش موضوع اول این است که باید نسبت به این اختلافات ساختگی و برنامه‌ریزی شده، بی‌اعتنا بود و برنامه خود را دنبال کرد، حال آنکه پیامد پذیرش موضوع دوم به‌گونه‌ای دیگر است که نگارنده با لحاظ کردن آن، به اختصار موضوع را تشریح می‌کند. یکی از حوزه‌های عملکردی اوباما که به آن بسیار انتقاد و حمله شده، سیاست خارجی آمریکا است؛ حال آنکه اوباما به خوبی می‌داند یکی از عوامل اصلی پیروزی وی در انتخابات، هدف قرار دادن درست سیاست خارجی بوش بود. در زمان انتخابات ریاست‌جمهوری دور اول اوباما، ادبیات نظامی‌گرایانه بوش و نومحافظه‌کاران جنگ‌طلب همچنان بر سر شهروندان آمریکایی سایه انداخته و آنها را آزار می‌داد؛ اعلام سیاست‌های ضدجنگ اوباما موجب پیروزی وی شد و اوباما پس از آن تنها توانست در حد خارج کردن نیروهای نظامی آمریکا از عراق به وعده‌اش عمل کند و به غیر از آن در سیاست خارجی نتوانست به موفقیت قابل‌اعتنایی دست یابد؛ ازاین رو انتقاد منتقدان وی به سیاست خارجی دولت اوباما بسیار زیاد و شدید است. ظاهراً اوباما برای به‌دست آوردن یک موفقیت بزرگ در سیاست خارجی که بتواند ضمن ترمیم تمام ضعف‌ها پشتوانه مطمئنی برای موفقیت‌های بعدی باشد به بررسی محورهای مختلف سیاست خارجی پرداخت و بحث هسته‌ای ایران را در بین همه آنها سرآمدترین و برجسته‌ترین دید، از این رو با برنامه‌ریزی کاملاً راهبردی وارد این موضوع شد و نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری ایران را برای اجرای آن برنامه راهبردی تا حدودی مناسب دید؛ احتمالاً به این سبب دیدار ظریف و کری و گفت‌وگوی تلفنی روحانی با اوباما برای آنها بسیار اهمیت یافت. به‌دنبال این دو اتفاق اوباما بسیار امیدوار شد که بخت با وی یار شده و می‌تواند از مانعی که پنج رئیس‌جمهور آمریکا پشت آن زمین‌گیر شدند عبور کند و این برای اولین‌ رئیس‌جمهور رنگین پوست آمریکا یک موفقیت رویایی است. از این منظر قاعدتاً نگاه کنگره با دولت و به‌ویژه شخص اوباما فرق دارد و آنها در عین داشتن دغدغه منافع ملی و اصرار بر دو روش متفاوت، نیم‌نگاهی نیز به خود شخص و منافع مترتب بر آن دارند که در نزد اوباما مشهودتر است. اوباما از طرفی می‌داند در این گفت‌وگوها هر چه بیشتر امتیاز بگیرد، موفقیتش بیشتر می‌شود و از طرف دیگر هم می‌داند اگر به خواسته‌های ایران نیز کاملاً بی‌توجه باشد و شوق بازی بردـ باخت وجودش را مشتعل سازد، هر آن امکان دارد طرف ایرانی در حساس‌ترین وضعیتی که اوباما خودش را در آستانه پیروزی می‌بیند، با واکنش ناگهانی همه‌چیز را بر هم بزند و اوباما را وادارد چند گامی را که برای اولین‌بار نسبت به سایر روسای جمهور آمریکا جلو آمده است، به عقب برگردد و این برای اوباما به‌معنای از دست دادن همه‌چیز است، زیرا پس از آن برای اوباما فرصتی باقی‌نمی‌ماند که وجهه مخدوش شده را ترمیم و بازی را از نو شروع کند؛ از این رو بسیار ضروری است که گروه مذاکره‌کننده ایرانی با در نظر گرفتن این واقعیات، شتاب‌زده عمل نکند و به زبان تهدید اوباما بها ندهد و هر جا که مشخص شد منافع قطعی و روشن ایران در معرض خطر قرار گرفته بدون درنگ، بازی را که در شکل گفت‌وگو انجام می‌شود، متوقف سازد. باور داشته باشیم این چیزی است که اوباما از آن بسیار وحشت دارد.
رضا گرمابدری

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
سیزدهم آبان ماه

گزارش تصویری | مراسم سیزدهم آبان ماه (۴)

تصاویر اختصاصی صبح صادق از حضور بانوان در مراسم سیزدهم آبان ماه

عکاس : حامد گودرزی

سیزدهم آبان ماه

گزارش تصویری | مراسم سیزدهم آبان ماه (۳)

تصاویر اختصاصی صبح صادق از حضور پر شمار مردم در راهپیمایی سیزدهم آبان ماه

عکاس : حامد گودرزی

سیزدهم آبان ماه

گزارش تصویری | مراسم سیزدهم آبان ماه (۲)

تصاویر اختصاصی صبح صادق از مراسم سیزدهم آبان ماه

عکاس : حامد گودرزی

سیزدهم آبان ماه

گزارش تصویری | مراسم سیزدهم آبان ماه (۱)

تصاویر اختصاصی صبح صادق از مراسم سیزدهم آبان ماه

عکاس : حامد گودرزی

622

۶۲۲ | خزانه خالی؟!

622

دولت‌های جدید پس از روی‌کار آمدن حق دارند وضعیت خود و میراثی که به آنها رسیده را برای مردم بیان کنند، کمااینکه چنین حقی برای دولتی که کار خود را به پایان رسانده نیز وجود دارد. اگر این اعلام وضعیت‌ها تابع ضوابط و قوانین مشخص باشد احتمالاً پیامدهای منفی کمتری خواهد داشت و اگر در این باره ضوابط و قوانینی وجود نداشته باشد و انصاف هم در میان نباشد و افراد بی‌اطلاع مغرض، جنجال‌آفرین و کینه‌ورز هم اجازه ورد به این بحث را داشته باشند، همه چیز درهم می‌شود و از حقیقتی که هر دو دولت حق عرضه و توصیف آن را دارند چیزی به افکار عمومی که مخاطب اصلی موضوع است منعکس نمی‌شود.
تعلل دولت گذشته در ماه‌های منتهی به سر آمدن دوره چهارساله‌اش در سروسامان دادن به حوزه اقتصاد تا حدودی موجب هرج ومرج و از هم گسیختگی این عرصه و سخت شدن تأمین معیشت عمومی شد. دولت جدید نیز خواسته و ناخواسته از همین منظر با جامعه وارد گفت‌وگو شد و خودش را در معرض نگاه مردم قرار داد. تکرار بحث «وضعیت بد اقتصادی» از زبان دولتمردان به انحای مختلف و ادامه آن تا رسیدن به موضوع «خالی بودن خزانه» که با ورود برخی رسانه‌های مشکل‌دار موضوع با خروج از چارچوب کارشناسی و امری مسئولیتی حال و هوای هیاهو و ژورنالیستی پیدا کرد، هشدارآمیز و قابل بررسی بیشتر شد. به نظر می‌رسد تکرار بحث «خالی بودن خزانه» و یا هر آنچه که آن را تداعی کند به ضرر دولت و نظام و به نفع دشمن است.
۱ ـ دولت؛ چنانچه دولت درباره «خالی بودن خزانه» یا هر معضل دیگر اقتصادی رأی و نظری دارد که لازم می‌داند، مردم باید از آن آگاه باشند مشروط بر آنکه حیطه‌ها رعایت شود و دشمن از آن سواستفاده نکند، باید در یک برنامه مشخص آن را با مردم در میان بگذارد و پرونده آن را برای همیشه ببندد. در غیر این صورت تکرار آن از زبان افراد دولتی برای دولت مشکل‌ ساز می‌شود و به وجهه آن در نزد مردم‌ آسیب می‌زند و رفته‌رفته مردم احساس می‌کنند دولت با نسبت دادن مشکلات اقتصادی به دولت گذشته درصدد اثبات خود است حال آنکه مردم انتظار دارند دولت با برنامه‌ها و ابتکارات خود، خودش را اثبات کند. رعایت نکردن این اصل و تکرار آنچه که این روزها مشاهده می‌شود، علت و دلیل دولت‌ (خالی بودن خزانه) را در نزد مردم به بهانه تبدیل می‌کند و به تدریج مردم آن را به پای «ضعف و ناتوانی» دولت می‌گذارند و حرف‌های حساب «دولت ضعیف» در نزد مردم بی‌‌اعتبار است و «بی‌اعتباری» دولت به معنای از دست دادن حمایت مردمی است که در وضعیت موجود دولت برای اجرای برنامه‌های اقتصادی‌اش به شدت نیازمند آن است.
۲ ـ نظام؛ هر واحد سیاسی که کشور شناخته شود دارای دو بخش مهم است یکی نظام سیاسی و دیگری دولت. نظام‌های سیاسی بر اساس ویژگی‌ها، قوت و ضعف مشخص دارند. دولت‌ها که بخش عینی و تبلوریافته نظام‌های سیاسی هستند با نظام خود تعامل دارند. بر اثر این تعامل، نظام‌ها دولت‌ها‌ی‌شان را تقویت و یا تضعیف می‌کنند و دولت‌ها هم می‌توانند نظام‌های‌شان را تقویت و تضعیف کنند؛ از این رو دولتمردان توجه داشته باشند آثار ورود به عرصه‌ای که توان ایجاد نظر پایدار و اقناع مطمئن را ندارد و برعکس خطرآفرین است و دیدگاه افکار عمومی را به ضرر آنها تغییر می‌دهد به توانمندی‌های نظام هم آسیب می‌زند و ناخواسته همگان را در تضعیف نظام سهیم می‌کند.
۳ـ دشمن؛ محور فشار دشمن بر نظام اسلامی در حال حاضر اقتصاد است بنابراین باید از هر رفتاری که به دیدگاه و عمل دشمن کمک می‌کند پرهیز کرد و بعضی از دردها را اگر وجود دارد بدون ابراز و فریاد تحمل کرد تا اراده دشمن تضعیف شود و حقایق در زمان خود آشکار گردد. ان‌شاء‌الله
جواد رضایی

دریافت نسخه پی دی اف
دریلفات نسخه متنی