638

۶۳۸ |درباره سه‌گانه استقلال ـ پیشرفت ـ استکبارستیزی

638

سه گانه استقلال، پیشرفت و استکبارستیزی از شاخص‌های اصلی و رکنی گفتمان انقلاب اسلامی است. شاخص‌های یک گفتمان منطقی صحیح برای اینکه بتواند جامعه‌ای را به پیش ببرد و اهداف بلند و آرمان آن را تحقق بخشد، باید قابل جمع، مکمل، پشتیبان یکدیگر و هم‌افزا باشند. پرسش این است که آیا شاخص‌های سه‌گانه مذکور از چنین ویژگی‌هایی برخوردارند یا خیر؟ اهمیت پاسخ به پرسش مذکور در شرایط کنونی موقعی آشکار خواهد شد که بدانیم در حاشیه دولت یازدهم نگاهی در حال ترویج است که معتقد است «استقلال و پیشرفت» در دنیای کنونی قابل جمع نبوده و برای رسیدن به پیشرفت باید از استقلال چشم‌پوشی کرد! براساس این دیدگاه، استکبارستیزی دیگر توجیه عقلانی نداشته و نه‌تنها استکبارستیزی نفعی برای کشور ندارد، بلکه مانع پیشرفت خواهد بود. در واقع این دیدگاه، می‌گوید اگر ایران بخواهد پیشرفت کند باید علاوه بر تغییر رویکرد از استکبارستیزی به همراه شدن با نظام جهانی، از تأکید بر حفظ استقلال نیز صرف‌نظر کند. برخی از جملات دولتمردان مبنی بر «ضرورت آشتی با دنیا و عبور از گذشته و برقراری رابطه دوستانه با کشورهایی چون آمریکا» نشأت گرفته از همین دیدگاه است.
رهبر فرزانه انقلاب اسلامی که در دو دهه اخیر با اشراف بر صحنه تحولات داخلی و خارجی با صراحت و بهنگام مردم و مسئولان نظام را رهنمود داده و نسبت به تهدیدات، آسیب‌ها ضرورت‌ها و اولویت‌ها هشدار داده‌اند، در همین راستا در روز نوزدهم بهمن‌ماه سال جاری در دیدار با فرماندهان و کارکنان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی فرمودند: «این جور تبلیغ می‌کنند که استقلال سیاسی کشورها یا استقلال فرهنگی و اقتصادی کشورها با پیشرفت کشورها منافات دارد. می‌شنوید این حرف‌ها را، آن کسانی که با تبلیغات جهانی آشنایی دارند، می‌شنوند، در دنیا به عنوان اتاق‌های فکر، به‌عنوان حرف‌های فیلسوفانه این مطلب را پخش می‌کنند، کسانی هم در داخل کشورها از جمله کشور ما، همین حرف‌ها را از طرف آنها منتشر می‌کنند که یک کشوری اگر بخواهد در مجموعه کشورهای پیشرفته دنیا قرار بگیرد، چاره‌ای ندارد جز اینکه از میل استقلال‌خواهی فرو بکاهد، میل به استقلال را در خود کم کند، و الا با هم نمی‌سازند که یک کشوری بخواهد مستقل باشد، بخواهد صرفاً بر روی منافع خود تکیه کند و در عین حال جزو منظومه پیشرفت جهانی هم قرار بگیرد.»
آیا چنین استدلالی درست است؟ آیا براساس عقل و منطق از یک طرف و تجارب تاریخی از طرف دیگر می‌توان به این نتیجه رسید که راه پیشرفت همراه شدن با نظام جهانی با چشم‌پوشی از استقلال است.
برای رسیدن به پاسخ از مسیر کوتاه می‌توان گفت:
۱ـ پیشرفت یک هدف ارزشمند بوده و هر جامعه‌ای به دنبال آن است. اهمیت و جایگاه پیشرفت در گفتمان انقلاب اسلامی به‌گونه‌ای است که چندی پیش رهبر معظم انقلاب اسلامی فرمودند اگر بخواهیم هدف ملت ایران را در یک کلمه خلاصه کنیم، آن کلمه «پیشرفت» خواهد بود. پیشرفت اعم از پیشرفت مادی و پیشرفت معنوی، هدف اصلی ملت ایران است.
۲ـ در دهه‌های اخیر درباره چگونگی پیشرفت در کشورهای جهان سومی یا عقب نگه داشته شده، سه نوع نظریه مطرح شده است:
الف ـ کشورهای عقب‌مانده برای پیشرفت چاره‌ای ندارند جز اینکه با متصل شدن به کشورهای پیشرفته صنعتی و همراه شدن با نظام حاکم بر عرصه بین‌الملل عقب‌ماندگی‌های خود را جبران کنند. در این دیدگاه چشم‌پوشی از استقلال کشور، نوعی هزینه کردن برای پیشرفت به حساب آمده و امری عقلانی محسوب می‌شود.
ب ـ کشورهای عقب‌مانده باید برای حفظ استقلال و رسیدن به پیشرفت، مرزهای خود بر خارج را بسته و با تکیه بر توان داخلی به پیشرفت برسند.
ج ـ کشورهای عقب نگه داشته شده، برای پیشرفت، ضمن حفظ استقلال و ایستادگی در برابر مداخله‌گر خارجی با تأکید بر توان داخلی، باید از امکان‌های مثبت در دیگر کشورها نیز برای پیشرفت استفاده کنند.
جمهوری اسلامی طی ۳۵ سال گذشته بر دیدگاه سوم تأکید داشته است. جمهوری اسلامی برای پیشرفت به توان داخلی، استحکام درونی، اقتصاد درون‌زا، تولید علم در داخل کشور، بومی‌سازی علوم و فنون جدید تأکید داشته و در عین حال. حفظ استقلال و ایستادگی در برابر نظام سلطه مداخله‌گر، به‌دنبال استفاده از امکان‌های خارج از مرزها برای پیشرفت نیز بوده است.
۳ـ از نظر عقل و منطق، وابستگی را شرط پیشرفت دانستن صحیح نمی‌باشد زیرا:
الف ـ کشورهایی که امروز به‌عنوان کشورهای صنعتی و پیشرفته شناخته می‌شوند، آیا از طریق وابستگی به دیگر کشورها پیشرفت کرده‌اند؟ اگر پاسخ منفی است که چنین است، پس دیگر کشورها هم می‌توانند بدون وابستگی به پیشرفت برسند.
ب ـ اساساً کشورهای سلطه‌جو و پیشرفته، برای حفظ وابستگی کشورهای عقب‌مانده، اجازه پیشرفت واقعی را به کشورهای تحت سلطه خود نمی‌دهند. حاکمان بر نظام جهانی برای حفظ منافع خود، هرگز راضی به بر هم خوردن معادله «شمال ـ جنوب» و «سلطه‌گر مسلط‌پذیر» نبوده و برای حفظ همیشگی این معادله از پیشرفت واقعی ملت‌ها و کشورهای عقب‌مانده و تحت سلطه جلوگیری می‌کنند.
۴ـ تجارب تاریخی، نظریه ضرورت وابستگی برای پیشرفت را رد می‌کند. کشور ایران در دوران سیاه ۵۷ ساله رژیم پهلوی، کشوری کاملاً وابسته بود، آیا به پیشرفت واقعی طی این ۵۷ سال دست یافت؟ ایران با انقلاب اسلامی به استقلال رسید و طی ۳۵ سال گذشته و با تأکید بر حفظ استقلال و استکبارستیزی به معنای مقابله با مداخله‌گر سلطه‌جوی خارجی (آمریکا) در مسیر پیشرفت، دستاوردهای شگفت‌انگیزی را داشته است. طی همین ۳۵ سال کشورهای دیگر با وضعیت مشابه ایران در سال ۱۳۵۷ مانند مصر، برای پیشرفت در مسیر وابستگی کامل به غرب و آمریکا قدم برداشتند. سؤال این است که طی این ۳۵ سال جمهوری اسلامی با حفظ استقلال خود پیشرفت کرده، یا کشور مصر از طریق وابستگی به غرب، به پیشرفت رسیده است؟ برای پاسخ این پرسش خوب است شاخص‌های زیر را بررسی کرد:
الف ـ وضعیت تولید علم و پیشرفت علمی و دستیابی به علوم و فنون جدید در ایران و مصر چگونه است؟
ب ـ وضعیت صنایع با تکیه بر دانش و فناوری‌های بومی از قبیل صنایع دفاعی ـ نظامی، صنعت هسته‌ای، صنعت هوافضا، صنایع هواپیماسازی، بالگردها و خودروسازی، صنعت کشتی‌سازی، صنعت سدسازی، صنعت ساخت اسکله‌ها و سازه‌های بتنی و فلزی، صنعت احداث پالایشگاه و حفر چاه‌های عمیق نفت و گاز و… در دو کشور ایران و مصر چگونه است؟
ج ـ وضعیت خدمات درمانی و بهداشتی و پیشرفت‌های علم پزشکی در دو کشور چگونه است؟
آیا بررسی این شاخص‌ها، نشان نمی‌دهد که ایران از طریق استقلال و ایستادگی در برابر نظام سلطه، توانسته به پیشرفت‌های واقعی دست یابد و زمینه‌های لازم برای جهش صنعتی و علمی را فراهم نماید، لکن مصری‌ها با توهم پیشرفت از طریق وابستگی و همراه شدن با نظام سلطه هنوز اندر خم یک کوچه‌اند!
بنابراین در شرایط کنونی باید مراقب این افکار و نگاه‌های غلط و توصیه‌شده سردمداران و کارشناسان نظام سلطه بود که می‌گویند برای رسیدن به پیشرفت، باید از استقلال چشم‌پوشی کرد و از استکبارستیزی فاصله گرفت. بر همین اساس است که رهبر حکیم انقلاب اسلامی با آشکار شدن چنین نگاهی در کشور و آن هم در اطراف مدیران عالی اداره‌کننده امور، ضمن اشاره به تاکتیک‌ها و شیوه‌های استعمار نوین از جمله حفظ سلطه بر کشورها به بهانه پیشرفت کردن آنها می‌فرمایند: «خب، این حرف، حرف کاملاً غلط و ساخته و پرداخته کسانی است که با استقلال کشور مخالفند. امید و هدف قدرتمندان مداخله‌گر این است که در داخل کشورها، بتوانند با دخالت در امور کشورها منافع خودشان را تأمین کنند؛ اگر منافع آن ملت‌ها از بین رفت و پایمال هم شد، اهمیتی برای‌شان ندارد.»
با دقت در آنچه مرور شد می‌توان گفت استقلال و استکبارستیزی به معنای مقابله با قدرت‌های مداخله‌گر و سلطه‌جو، نه‌تنها مانع پیشرفت نیست، بلکه ضامن رسیدن به یک پیشرفت واقعی و اقتصاد درون‌زا و استحکام قدرت ملی است. بنابراین سه‌گانه استقلال، پیشرفت و استکبارستیزی در گفتمان انقلاب اسلامی قابل جمع بود و با پشتیبانی از یکدیگر هم‌افزا هم هستند. به امید آن روزی که در ازای ایستادگی بر این سه‌گانه عزت‌بخش ملت ایران، «تمدن نوین اسلامی» را عینیت بخشد.» ان‌شاءالله

یدالله جوانی

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
637

۶۳۷ | نیاز انقلاب در سالگرد انقلاب

637

دیدار فرماندهان و کارکنان نیروی هوایی ارتش با امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) فرمانده معظم کل قوا در سالگرد بیعت تاریخی همافران با امام خمینی(ره) و بیانات مهم معظم‌له در این دیدار فرصت مغتنمی است برای تأمل در این بیانات در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی و بازخوانی دقیق نکاتی که در این روزهای حساس و تعیین‌کننده برای سیر حرکت انقلاب، نیاز جدی به آن است. در این نوشتار به اختصار به چند نکته از این بیانات بسنده می‌شود.
۱ـ راه و روش امام؛ امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) درباره یکی از ویژگی‌های ثابت و برجسته امام خمینی(ره) که راز ماندگاری نظام اسلامی را در آن می‌داند این‌گونه فرمود: راز ماندگاری نظام اسلامی تکیه صریح و شفاف بر اصول و ارزش‌هاست همانطور که امام بزرگوار این‌طور بود. هیچ نباید این صراحت را از دست داد. تاکتیک‌ها را می‌توان عوض کرد ولی اصول باید مستحکم بماند… آن چیزی که می‌تواند استقلال ما را تأمین کند، تکیه کردن صریح و شفاف بر مبانی، اصول و ارزش‌های انقلاب است. امام بزرگوار از روز اول شروع نهضت، حرف خود را صریح و بدون ابهام بیان می‌کردند. آنچه که امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) از رفتار امام خمینی(ره) نقل کردند، دقیقاً همانی است که خود ایشان نیز همانگونه عمل می‌کنند و بازخوانی تاریخ پرفراز و فرود انقلاب هم گواه است که در هر مقوله اساسی و پرخطر که مردم و نظام با تکیه بر اصول و ارزش‌ها و صراحت در مواضع ایستادند، انقلاب پیش رفته و دشمن ناچار به عقب‌نشینی شده است. شاید یکی از دلایلی که سبب شد چندی پیش امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) در یکی از بیانات‌شان خود را انقلابی معرفی کنند نه دیپلمات، همین امر باشد. سرشت انقلاب و نظام اسلامی همان است که در بیان امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) بر آن تأکید شده و هر گاه این سرشت، بی‌واسطه عهده‌‌دار امری بوده آن را با قدرت به پیش برده و به نتیجه رسانده است و مشکل از زمانی آغاز می‌شود که به دلایلی بین این سرشت و کار الزاماً واسطه قرار می‌گیرد. برای نمونه می‌توان به موضوع هسته‌ای اشاره کرد که امروزه از مهم‌ترین مسائل کشور به حساب می‌آید. در این نمونه الزاماً دیپلماسی واسطه شده، حال اگر خصیصه ذاتی انقلاب یعنی تکیه صریح بر اصول و ارزش‌ها با ترجمه دقیق و حفظ همه ویژگی‌ها به عرصه دیپلماسی منتقل شود، دیپلماس تقویت می‌گردد و بر ترفندهای طرف مقابل غلبه می‌کند، کما اینکه برای چندین سال این‌گونه بود؛ اما اگر این واسطه یعنی دیپلماسی بدون تأثیرپذیری از خصیصه ذاتی انقلاب بین آن و مسائل اساسی مانند بحث هسته‌ای فاصله بیندازد، دیپلماسی دچار ضعف می‌گردد و دشمن جسور می‌شود و افزون‌خواهی می‌کند که این روزها نمونه عینی آن مشاهده می‌شود.
۲ـ ایجاد اقتدار درونی؛ سالروز پیروزی انقلاب اسلامی یادآور برجسته‌ترین وجه و عامل پیروزی یعنی «وحدت» است. از این‌رو امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) با اضافه‌ای از جنس «اقتدار درونی» دوباره بر آن تأکید کردند و ابراز داشتند: وحدت، اتحاد و همدلی میان آحاد ملت، مسئولان و نخبگان باید افزایش یابد. امروز متن حرکت ملت ایران، ایجاد اقتدار درونی است. نگذارید حواشی گوناگون، این متن را مخدوش کند. وحدت و همدلی همیشه قرین اقتدار است،نیاز انقلاب در سالگرد انقلاب چه در زمان مبارزه، چه در زمان استقرار حکومت، با این توجه که اسباب تهدید وحدت در زمان استقرار حکومت بیشتر از زمان مبارزه است، حال آنکه حکومت مستقر، برای بقا و مقابله با دشمنانش به تولید «اقتدار درونی» برآمده از وحدت، بیش از زمان مبارزه نیاز دارد. هر چند که ایجاد وحدت در این دوره بسیار مشکل‌تر اما شدنی و شرط آن سازگاری نخبگان با یکدیگر در عرصه مسائل کلان مرتبط با اصل نظام است. چنانچه مجموعه نخبگان، موقعیت انقلاب و دشمن را خوب تشخیص دهند و متوجه شوند برای پیروزی در این رویارویی، اقتدار حرف اول را می‌زند، سازگاری امکان‌پذیرتر می‌شود.
۳ـ مدارای مسئولانه دوطرفه؛ امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) برای اصلاح روابط میان دولت و منتقدان و فرصت‌سازی برای دولت تا بتواند کاملاً بر اوضاع مسلط شود اظهار داشتند: «مسئولان و مردم به هم اعتماد کنند، انتقادها منصفانه باشد، دولت چند ماهی بیشتر نیست که سر کار آمده و باید فرصت داد که کارها را با قدرت پیش برند… هم منتقدان با دولت با شرح صدر برخورد کنند، هم دولت با منتقدان. همه به هم احترام بگذارند و ملاحظه هم را بکنند. دشمنان در داخل کشور نیز عواملی دارند. نگذارید عوامل دشمن از نقاط ضعف استفاده و خللی ایجاد کنند.» توصیه فوق از جنس اخلاق سیاسی و اجتماعی است که رعایت آن از هر سو مانع شکل‌گیری بسیاری از مناقشات بی‌حاصل می‌شود. برای موثرتر واقع شدن آن، توجه دولتمردان به شاخص‌های اصولی نظام که بسیاری از منتقدان عاری از حب و بغض‌های سیاسی جناحی به آن حساسیت دارند، می‌تواند مفید باشد، مشروط بر آنکه انتقاد منتقدان نیز به مسائل پیش افتاده و صرفاً برای مقابله با دولت نباشد و دغدغه مسائل اصولی و تأمین منافع ملی را داشته باشند. ان‌شاءالله.

رضا گرمابدری

دریافت فایل پی دی اف
دریافت نسخه متنی
636

۶۳۶ | گفتمان انقلاب اسلامی

636

فرا رسیدن سی‌وپنجمین سالروز پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی و ایام‌الله دهه مبارک فجر، فرصت مغتنمی برای بازخوانی این انقلاب بزرگ است. انقلاب اسلامی را می‌توان از زوایای مختلف و ابعاد و مولفه‌های گوناگونش مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار داد. گفتمان انقلاب اسلامی از جمله بعدی از انقلاب است که تبیین و تشریح آن واجد اهمیت بوده و از ضرورت بالایی برخوردار است. هر انقلابی دارای گفتمان خاص خود می‌باشد و انقلاب اسلامی نیز از این امر مستثنی نیست. با توجه به گفتمان هر انقلاب، می‌توان به مبانی، اصول، آرمان و اهداف آن انقلاب پی برد. حیات و مرگ هر انقلابی، به سرزندگی، پویایی و میرایی گفتمانش پیوند خورده است. گفتمان هر انقلاب، شاخص مهمی برای سنجش وضعیت هر انقلاب از حیث در مسیر بودن یا خارج شدن از مسیر، تحقق اهداف یا ناکامی در نیل به اهداف، حرکت به سمت آرمان یا زاویه گرفتن از آن است. به عبارت دیگر، گفتمان هر انقلاب، شاخص مهم و چراغ راهنمای اصلی برای نیروهای هوادار آن انقلاب است. از این‌رو، شناخت و توجه مستمر به گفتمان انقلاب اسلامی، برای جبهه هواداران این انقلاب در سراسر جهان و به‌ویژه در ایران، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است. در این یادداشت به اختصار انقلاب اسلامی از بعد گفتمانی بررسی می‌شود.
گفتمان دارای معانی مختلف است. گفتمان از نظر لغوی به معنای سخن و مقال است و در اصطلاح به معنای نظم گفتار یا سخن غالب یا مضمون اصلی اندیشه‌ای حاکم بر هر دوره تاریخ است. بر این اساس می‌توان گفت اسلام، مسیحیت، لیبرالیسم و سوسیالیسم، هریک نوعی گفتمان هستند که در دوره‌ای ظهور کرده و دارای فراز و فرودهایی بوده‌اند. هر جامعه، متشکل از مجموعه‌ای از گفتمان‌ها بوده و پدیده‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در درون این گفتمان‌ها شکل گرفته و معنا پیدا می‌کند. گفتمان‌ها نیز خود، مجموعه‌ای از گزاره‌ها هستند و در میان این گزاره‌ها، یک گزاره به عنوان دال مرکزی و در هسته قرار دارد و دیگر گزاره‌ها در اطراف دال مرکزی حلقه زده‌اند. بنابراین هر گفتمانی یک نظام معنایی است و در هر جامعه، میان گفتمان‌ها بر سر خلق معنا، همواره رقابت، نزاع و کشمکش وجود دارد. هر گفتمان با برجسته کردن خود از طریق خلق و تولید خرده گفتمان‌ها و یا زیر گفتمان‌ها، تلاش می‌کند به تمام پدیده‌ها و امور، معنای متناسب با دال مرکزی خود بخشیده و گفتمان‌های رقیب، مخالف و پاد گفتمان‌ها را طرد یا کم‌رنگ ساخته و به گفتمان غالب در جامعه تبدیل شده و تسلط خود را در گذر زمان حفظ کند. با توجه به آنچه گفته شد می‌توان گفتمان را اینگونه تعریف کرد: «نظام معنایی است که موجب ارتباط و دسترسی فرد و جامعه به جهان خارج می‌شود و در معنای اجتماعی، همان نظام معنایی مسلط اجتماعی است که سازنده و شکل‌دهنده به دغدغه‌ها، مطالبات و اولویت‌های عموم یا اکثریت مردم است. مسائل و پدیده‌ها از دریچه این نظام معنایی هم فهم می‌شود و هم بر اساس آن، کنش‌ها و واکنش‌ها صورت و جهت گرفته و مورد قضاوت و داوری قرار می‌گیرد.»
با توجه به تعریف گفتمان و برخورداری هر انقلابی از یک گفتمان، می‌توان شاخص‌ها و ویژگی‌های عمده «گفتمان انقلاب اسلامی» را در محورهای زیر برشمرد:
۱ـ اسلام ناب محمدی(ص)
در انقلاب اسلامی از سوی حضرت امام خمینی(ره)، «اسلام ناب محمدی (ص)» احیا شد و قرائت‌های نادرست از اسلام، تحت عنوان کلی «اسلام آمریکایی» منزوی شد. اسلام ناب محمدی(ص) یعنی اسلام سیاسی، اسلام انقلابی، اسلام جهاد و مبارزه، اسلام شریعت محور.
۲ـ ولایت فقیه
حاکمیت اسلام سیاسی و اسلام شریعت‌محور در دوره غیبت، با ولایت‌فقیه تحقق می‌یابد. ولایت‌فقیه، ولایتش در گفتمان انقلاب اسلامی، همان ولایت رسول‌الله(ص) بوده و این ولایت مطلقه و در طول ولایت الهی قرار دارد و تبعیت از آن بر مؤمنین واجب است.
۳ـ توجه به سعادت و کرامت انسانی
در گفتمان انقلاب اسلامی، سعادت و کرامت انسانی به عنوان یک آرمان تلقی شده و همه تلاش‌ها باید در راستای زمینه‌سازی و بسترسازی برای تأمین سعادت و کرامت انسان‌ها باشد. تأمین سعادت دنیوی و کمال اخروی انسان، مهم‌ترین هدف دین بوده و در گفتمان انقلاب اسلامی، این امر یک هدف راهبردی به حساب می‌آید.
۴ـ عدالت‌طلبی
عدالت‌خواهی، مبارزه با فساد، تبعیض و بی‌عدالتی از ویژگی‌های مهم گفتمان انقلاب اسلامی است.
۵ـ مردم سالاری دینی
در گفتمان انقلاب اسلامی، مردم تعیین‌کننده و تحقق بخش آرمان انقلاب و اهداف آن بوده و با حضور دائمی مردم در صحنه می‌توان به اهداف رسید.
۶ـ استکبارستیزی و حمایت از مستضعفان
یکی از ویژگی‌ها و شاخصه‌های مهم گفتمان انقلاب اسلامی، استکبارستیزی از یک طرف و حمایت از محرومان و مستضعفان جهان از طرف دیگر است. کلام حضرت حق که فرمود: «لاتَظلِمونَ و لاتُظلَمون» و کلام معصوم(علیه‌السلام) که فرمودند: «کونوا للظالم خصماً و للمظلوم عوناً…»، مبنای این سیاست و رویکرد است. ایستادگی در مقابل آمریکا به عنوان محور نظام سلطه و نماد استکبار از یک طرف و حمایت از ملت مظلوم فلسطین از طرف دیگر، ناشی از همین ویژگی گفتمان انقلاب اسلامی است.
۷ـ استقلال و عزت‌طلبی
در نظام سلطه‌گری و سلطه‌پذیری حاکم بر جهان، گفتمان انقلاب اسلامی، بر استقلال همه‌جانبه سیاسی و فرهنگی توأم با خوداتکایی اقتصادی و پیشرفت علمی به عنوان عوامل اصلی تأمین امنیت و عزت ملی تأکید دارد.
۸ـ تأکید بر مصالح اسلامی و منافع ملی به صورت توأمان، صدور انقلاب، تشکیل بسیج جهانی اسلام و تلاش برای وحدت امت اسلامی با هدف ایجاد تمدن اسلامی از دیگر ویژگی‌های گفتمان انقلاب اسلامی است.
یدالله جوانی

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
635

۶۳۵ | درباره کُری‌خوانی‌های کَری

635

در روزهای اخیر ملت ایران و دیگر جهانیان، شاهد کُری‌‌خوانی‌های کَری و دیگر مقامات آمریکا در قبال جمهوری اسلامی بودند. وزیر امور خارجه آمریکا در آخرین اظهاراتش در قبال ایران، مجدداً از حربه نخ‌نمای «تهدید نظامی» استفاده کرد. وی در مصاحبه با شبکه العربیه، بار دیگر تهدید کرد در صورتی که ایران به توافق هسته‌ای پایبند نباشد و آن را نقض کند، گزینه نظامی فوراً باز خواهد گشت! جان کری در این گفت‌وگو، ضمن طرح اتهاماتی علیه ایران، سوریه و حزب‌الله لبنان، مدعی شد کشورهای خاورمیانه پس از توافق هسته‌ای با ایران، امن‌تر شده‌اند! پیش از این جان کری در مصاحبه با شبکه ای‌بی‌سی، منظورش از پایبندی ایران به توافق هسته‌ای را براساس نیات دولت آمریکا بیان کرده بود. وزیر امور خارجه آمریکا در این مصاحبه که در اواخر آذرماه انجام شده، با صراحت می‌گوید در دور بعدی مذاکرات با ایران، بر سر برچیده شدن تأسیسات هسته‌ای ایران مذاکره خواهیم کرد. وی در این مذاکره برخلاف اظهارات مقامات ایران مبنی بر پذیرفته‌شدن حق غنی‌سازی ایران در توافقنامه ژنو، می‌گوید: «هیچ حق غنی‌سازی وجود ندارد. ما حق غنی‌سازی را به رسمیت نمی‌شناسیم.» پس از تهدید ایران از سوی کری، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در پاسخ به اظهارات دکتر ظریف مبنی بر اینکه در توافقنامه ژنو هیچ سخنی از «برچیده شدن» تأسیسات هسته‌ای ایران به میان نیامده، اعلام داشت موضوع «برچیده شدن» تأسیسات هسته‌ای ایران در مذاکرات و توافق جامع و نهایی مطرح خواهد شد!
درخصوص این نوع اظهارات مقامات دولت آمریکا در قبال ایران و فعالیت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی، گفتنی‌های فراوان برای مردم ایران، مردم جهان، دولتمردان آمریکا و همچنین دولتمردان کشورمان در دولت یازدهم وجود دارد.
باتوجه به ضرورت رعایت اختصار، فقط به چند نکته اشاره می‌شود:
۱ـ این نوع اظهارات مقامات آمریکایی در قبال ایران با برداشت‌های خاص از متن توافقنامه ژنو، فقط و فقط بر بلندای دیوار بی‌اعتمادی مردم ایران نسبت به دولت ایالات متحده می‌افزاید. مردم ایران با این نوع رفتارها، به حقانیت مواضع رهبر فرزانه خویش بیشتر رهنمون می‌شوند که فرمودند: «آمریکایی‌ها قابل اعتماد نیستند.»
۲ـ تفسیرهای خاص آمریکایی‌ها از توافقنامه، دیگر دولت‌ها و ملت‌های جهان را هوشیارتر می‌کند. اکنون بسیاری از ملت‌ها به این نکته می‌اندیشند که در هر توافقی که یک طرف آن آمریکایی‌ها باشند، باید هوشیار بود، زیراکه آمریکایی‌های زیاده‌خواه و سلطه‌طلب، برای رسیدن به منافع خود، نه‌تنها به هیچ معاهده بین‌المللی پایبند نیستند، بلکه با زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی، از طریق حیله و فریب به‌دنبال کلاهبرداری هستند.
۳ـ مقامات آمریکایی باید بدانند در موضوع هسته‌ای جمهوری اسلامی، با یک ملت هفتادمیلیونی روبه‌رو هستند. این یک اشتباه راهبردی خواهد بود که آنان تصور کنند در بحث هسته‌ای ایران، با یک حزب سیاسی و یا یک دولت مواجهند. موضوع هسته‌ای در ایران، به یک امر ملی تبدیل شده و با غرور ایرانیان پیوند خورده است. ملی شدن موضوع هسته‌ای در ایران، به‌گونه‌ای است که هیچ‌کس قادر به معامله بر سر آن نیست.
ریشه‌های درخت هسته‌ای ایران، با خون شهدای هسته‌ای آبیاری شده و این خون‌های پاک که خون غیرت و مردانگی یک ملت است، اکنون در رگ‌های تمامی ایرانیان و به‌ویژه جوانان ایرانی با هر گرایش و سلیقه‌ای جاری است. این خون‌ها، هرگز اجازه نمی‌دهد شاخ و برگ‌های درخت تناور هسته‌ای ایران پژمرده گردد.
۴ـ تکرار تهدیدات نظامی آمریکا علیه ملت ایران جز بی‌اعتبارساختن «عنصر تهدید» ایالات متحده در جهان، هیچ نتیجه دیگری در پی نخواهد داشت. آمریکایی‌ها سخت در اشتباه خواهند بود اگر تصور کنند با این قبیل تهدیدات، بر روحیه، اراده و تصمیم رهبر انقلاب، دولتمردان جمهوری اسلامی و ملت ایران مبنی بر ایستادگی در برابر زیاده‌خواهی‌های‌شان می‌توانند تأثیر بگذارند. تهدیدات آمریکا علیه ملت ایران، نه‌تنها تزلزلی در عزم و اراده ایرانیان ایجاد نخواهد کرد، بلکه مردم مسلمان و انقلابی را در پیمودن راه عزت و اعتلای کشور، استوارتر و محکم‌تر خواهد ساخت.
۵ـ آمریکایی‌ها بیش از هر کس دیگری می‌دانند که گزینه نظامی آنها از مدت‌ها قبل دچار زنگ‌زدگی شده و کارایی خود را از دست داده است. ملت ایران از تهدیدات نظامی آمریکا در سال‌های گذشته و به‌ویژه پس از حمله ارتش این کشور به افغانستان که غرور پیروزی برای دولتمردان ایالات متحده در پی داشت، هرگز دچار هراس نشدند، حال که این ملت انقلاب طی دوازده سال گذشته شاهد فرو ریختن قدرت نظامی آمریکا در افغانستان و عراق بوده و از طرفی هم قدرت نظامی رژیم صهیونیستی را در جنگ‌های ۳۳ روزه، ۲۲ روزه و ۸ روزه محک زده، بر چه مبنایی با این قبیل تهدیدات می‌خواهند آن را بترسانند؟ آمریکایی‌ها باید بدانند اشتباه محاسباتی آنان در قبال ملت ایران در استفاده احتمالی از گزینه نظامی، آخرین اشتباه این امپراطوری فرو ریخته خواهد بود.
۶ـ و آخرین نکته خطاب به مقامات ایرانی در دولت یازدهم است. تأمل در مواضع دولتمردان آمریکا و رجزخوانی آنها علیه ملت ایران پس از توافق ژنو که با لبخندهای طرفین صورت پذیرفت، حقانیت کلام الهی را آشکارتر ساخت که فرمود: «و لن ترضی عنک الیهود و لا النصاری حتی تتبع ملتهم» (آیه ۱۲۰، سوره بقره) خداوند می‌فرماید: «هرگز یهود و نصاری از تو راضی نخواهند شد تا به طور کامل تسلیم خواسته‌های آنان شوی و از آیین آنان پیروی کنی.» عجیب آن است که وقتی خداوند ماهیت دشمنان اسلام و مسلمین را این‌گونه افشا می‌نماید، چگونه عده‌ای تصور می‌کنند با دیپلماسی لبخند می‌توان ماهیت دشمن را عوض کرد!
یدالله جوانی

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
634

۶۳۴ | جلب حمایت عمومی با صداقت و اقناع

634

پیوند «دیپلماسی» با رفتار موجود ناشناخته‌ای به‌نام انسان آن را پیچیده‌تر می‌کند، آنچنان که کشف زوایای آن از عهده هر کارشناسی هم برنمی‌آید و در این میدان تنها کسانی می‌توانند خوش‌ بدرخشند که افزون بر شناخت دقیق «دیپلماسی» از هوش و زیرکی خاص و وافری هم برخوردار باشند. یکی از آموزه‌های تجربی «دیپلماسی» پایان نیافتن آن در میز مذاکره و پس از امضای هر توافقنامه سیاسی است. کارکشتگان عرصه «دیپلماسی» می‌دانند که در بیشتر اوقات بخش مهمی از «دیپلماسی» پس از برخاستن از میز مذاکره و رد و بدل شدن اسناد توافقنامه، جریان می‌یابد. اگر یکی از طرفین گفت‌وگو برای ادامه «دیپلماسی» در این مرحله برنامه و آمادگی نداشته و یا از آن به کلی غافل باشد، بازنده صحنه است، اگر چه بر روی کاغذ و سند توافقنامه پیروز قلمداد شود. متأسفانه این رویه تکراری درعالم سیاست با محوریت «دیپلماسی»، پس از توافقنامه هسته‌ای ایران و گروه ۵+۱ و بدتر از آن به‌دنبال گفت‌وگوی عراقچی، معاون حقوقی و بین‌الملل وزارت خارجه و عضو ارشد گروه مذاکره‌کننده ایران با هلگا اشمیت، معاون اشتون، مذاکره‌کننده ۵+۱، تکرار شد و آن زمانی بود که عراقچی پس از مذاکره سه روزه با اشمیت در ۱۹ دی ماه در ژنو برای اجرایی کردن توافقنامه هسته‌ای در قاب سیمای جمهوری اسلامی ایران ظاهر شد و درباره این مذاکرات توضیحاتی ارائه کرد که در رأس آن، انتشار نیافتن متن توافقات اجرایی کردن تفاهمنامه ژنو بود. درست چهار روز پس از اظهارات عراقچی، نسخه‌ای از جزئیات اجرایی توافقات ژنو بر روی پایگاه اینترنتی موسسه صلح کنگره آمریکا و پایگاه اینترنتی وزارت امور خارجه آمریکا قرار گرفت و کاخ سفید نیز در این باره بیانیه‌ای منتشر کرد که به‌دنبال آن بی‌بی‌سی فارسی و رسانه‌های داخلی نیز آن را بازتاب دادند؛ پس از آن بود که خانم افخم، سخنگوی وزارت خارجه ایران به این موضوع واکنش نشان داد و گفت: «بیانیه کاخ سفید برداشت یک‌سویه و یک‌جانبه‌ای از توافقات غیررسمی اخیر بین کارشناسان ایران و ۵+۱ می‌باشد و به هیچ وجه ملاک ارزیابی یا قضاوت در مورد نحوه اجرای توافق ژنو نیست.» حتی آقای ظریف هم به رفتار آمریکا انتقاد کرد، اما پس از انتشار وتکثیر آنچه که آمریکایی‌ها آن را متن توافقات اجرایی اعلام کرده‌ و نام «اقدام مشترک» را نیز بر آن نهاده‌اند، معلوم نیست واکنش مسئولان ایران به این مسئله تا چه میزان موثر است! در این میان نکته مهم، چرایی و چگونگی استفاده دشمن از این موضوع است که باید گفت: «وجود نقاط کدر در گفت‌وگوهای هسته‌ای و رفتار ناشفاف طرف ایرانی به دشمن امکان می‌دهد تا از هر آنچه که مسئولان مربوط ایرانی از آن گریزان هستند، به نفع خود فرصت‌سازی کند.» در «دیپلماسی» کمتر چیزی قابل پیش‌بینی است به ویژه اگر قرار باشد پیش‌بینی، جزئیات را نیز در بر بگیرد؛ بنابراین شاید در مواردی وجود نقاط کدر در گفت‌وگو توجیه داشته باشد، اما رفتار ناشفاف و عرضه کالای معیوب به افکار عمومی همانی است که بهره آن را دشمن می‌برد. در صورت وجود اعتماد و اطمینان‌ عمیق و متقابل بین مردم و مسئولان، مردم بی‌خبری از آنچه را که باید نسبت به آن بی‌خبر باشند می‌پذیرند و به هر میزان دشمن درباره آن داد سخن دهد و تبلیغ کند، نمی‌پذیرند و در انتظار شنیدن حقیقت در موقع لازم از زبان مسئولان باقی می‌مانند.نمونه بارز این موضوع قضیه معروف «مک فارلین» بود که با وجود هیاهوی رسانه‌های دشمن، مردم آنچه را پذیرفتند که نظام گفت. نظام در برهه‌های مختلف از اعتماد و اطمینان مردمی در حد اعلی برخوردار بود که متأسفانه در مواقعی رفتار سو و نسنجیده به آن آسیب زد. باورمندی مردم به صداقت مسئولان و بیان اقناعی مسئولان برای مردم، حلال بسیاری از مشکلات است که مهم‌ترین آن حذف دشمن از مسائلی است که برای نظام جنبه راهبردی دارد که در این میان صداقت بر بیان اقناعی تقدم و رجحان دارد، آنچنان که با وجود صداقت، ضعف اقناع، مانع از این نمی‌شود که مردم نظر مسئولان را نپذیرند. اگر توضیحاتی که درباره مذاکرات هسته‌ای به مردم داده شد شفاف‌تر بود و در صورت مشکل‌ساز بودن شفافیت، علتش برای مردم بازگو می‌شد و نیز چنانچه سخنان آقای عراقچی درباره توافق برای اجرایی کردن توافقنامه ژنو به نحوی بود که مردم پیش از آنکه دیگران افشا کنند در جریان قرار می‌گرفتند و حتی اگر منعی بود آن را برای مردم بیان می‌کرد، واکنش کوتاه و کلی خانم افخم و آقای ظریف به ادعاهای آمریکا به راحتی پذیرفته می‌شد، در حالی که الآن اینگونه نیست و برای مجاب ساختن افکار عمومی حساس و کنجکاو شده باید بسیار تلاش کرد. برای برقراری یک رابطه صادقانه و اقناعی هنوز هم دیر نشده است، بخش اصلی مذاکرات و توافقات هسته‌ای باقی‌مانده و دشمن هم از حیله گری دست برنمی‌دارد و بر نقاط ضعف تعامل بین مردم و مسئولان چشم دوخته است؛ بنابراین با وجود تجربیات اخیر و گذشته، به نظر می‌رسد رفتار تبلیغی و عملیات روانی دشمن در بحث مذاکرات هسته‌ای بهترین بهانه و نشانه برای آن است که این نقطه‌ضعف خطرناک با تقویت صداقت و بیان اقناعی بر طرف شود تا دست دشمن از یک اهرم قدرتمند و کارآمد کوتاه گردد. ان‌شاء‌الله

رضا گرمابدری

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
633

۶۳۳ | به‌روز نگه‌داشتن دشمن‌شناسی!

633

اگر در ابتدای پیروزی انقلاب از هر ایرانی پرسیده می‌شد: دشمن اصلی انقلاب اسلامی ایران کیست بی‌درنگ پاسخ می‌داد: «آمریکا». اگر این سوال دو سال بعد هم پرسیده می‌شد، پاسخ، «آمریکا» بود و اگر ده سال بعد هم تکرار می‌گشت، پاسخ همان بود و چنانچه امروز هم از بیشتر ایرانی‌ها پرسیده شود ـ که اخیراً پرسیده هم شده ـ دشمن اصلی انقلاب کیست، پاسخ همان است که اول انقلاب داده شد، یعنی «آمریکا». این پاسخ در زمان‌ها و دوره‌های مختلف در حالی ثابت بوده که در آن دوره‌ها دشمنان بی‌نقاب و شناخته‌‌شده‌ای در میدان دشمنی با انقلاب حضور داشته‌اند و در مقابله با انقلاب از خود رفتار دشمنانه خونینی هم نشان داده‌اند. اما در هیچ دوره‌ای دشمن اصلی انقلاب شناخته نشدند؛ چرا؟ به سبب مهارت مردم ایران در دشمن‌شناسی. این ویژگی ارزشمند باعث شد تا مردم ایران دشمن اصلی پنهان شده در پشت ملی‌گراها، بنی‌صدری‌ها، کودتاگرها، قوم‌گراها، منافقین، مارکسیست‌ها، فرقانی‌ها، صدام، فتنه‌گران و… را به خوبی بشناسند و لحظه‌ای باور نداشته باشند که بدون حمایت پیدا و پنهان آمریکا اینها قادر به دشمنی خسارت‌بار علیه نظام اسلامی باشند. دشمنی که هیچ پرده و نام و نشان جعلی و انحرافی نتوانست آن را از نگاه نافذ و شامه تیز ملت ایران پنهان نگه‌دارد، حق دارد از این ملت عصبانی باشد و یکی از علل شکست‌های پی‌درپی‌اش را ناشی از این نقطه قوت بداند و امکاناتش را برای آسیب زدن به این نقطه قوت بسیج کند. از رفتار مقامات آمریکایی‌ به‌ویژه در دولت دوم اوباما برمی‌آید که آنها این نقطه قوت را ناشی از طولانی شدن روابطی می‌دانند که همیشه در یک سوی آن آمریکا با رفتار تند، خشن، متکبرانه و خصمانه حضور داشته که به هیچ وجه پذیرای حقیقت انقلاب اسلامی و منافع ملی ایران و ایرانیان نبوده است و در سوی دیگر آن ایرانی بوده که رهبران و مردمش به استناد رفتار دولتمردان آمریکا علیه ایران و سایر ملت‌ها، ده‌ها و بلکه صدها دلیل و مدرک برای دشمنی با آمریکا داشته‌اند که در صدر آن رفتار زورگویانه و قلدورمآبانه آمریکا و هیچ انگاشتن ملت بزرگی با سابقه و حاضره ملت ایران است. آمریکایی‌ها مدت‌ها مترصد فرصتی برای تضعیف این نقطه قوت (دشمن‌شناسی) مردم ایران بوده‌اند و با در نظر گرفتن نکته‌ای که اشاره شد، بهترین راه را در تغییر وضعیتی دیدند که نتیجه قهری و درازمدت آن استواری مردم ایران در دشمنی با آمریکا بود. به زعم آنها اگر تابوی مذاکره با گفت‌وگوی حداقلی شکسته می‌شد به موازات آن استحکام دشمنی مردم ایران با آمریکا نیز متزلزل می‌گردید و در نتیجه آسیب دیدن نقطه قوت ملی ایرانیان یعنی دشمن‌شناسی، مسیر ترک تازی آمریکا هموار می‌شد، آمریکایی‌ها با چنین تصوری ـ که برخلاف میل باطنی‌شان بود به عملی تن دادند که افزون بر مخالف بودن با مشی اقتدارطلبانه‌شان به نوعی نشان از یک عقب‌نشینی و حقارت نیز داشت. ـ تلاش برای مذاکره با ایران را آغاز کردند که در نهایت منجر به توافقنامه هسته‌ای ژنو شد. پس از این توافق برخی از مقامات آمریکا پیش زمینه‌ ذهنی‌شان را که مطالب پیش گفته در آن نقش بسته بود، آشکار کردند و گفتند، تابوی مذاکره با ایران شکسته شد و در این باره طوری فاتحانه! صحبت کردند که گویا این موضوع برای‌شان از اصل توافقنامه مهم‌تر بوده است. علت این خوشحالی نیز معلوم بود، زیرا به گمان آنها اولین ضربه به رکن محکم «دشمن‌شناسی» مردم وارد شد! و در گام‌های بعدی که احتمالاً بیشتر در بستر اقتصادی برداشته می‌شود، آنها می‌توانند با تصرف این دژ مستحکم، «دشمن‌شناسی» را فرو بپاشند. از این رو بود که امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی) در دیدار با مردم قم فرمودند: «کسی نباید دچار این توهم شود که دشمنان انقلاب اسلامی امروز از دشمنی خود منصرف شده‌اند.» معنای کاربردی این بیان، «به روز نگه‌داشتن دشمن‌شناسی» است. ان‌شاء‌الله

رضا گرمابدری

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
632

۶۳۲ | چارقد مادر بزرگ؟!

632

لباس‌آلوده به منیت بر هر قامتی پوشانده شود، آن را از نظر می‌اندازد؛ زیرا منیت صندوقی است انباشته از مذموماتی که هر یک به‌تنهایی برای هلاکت انسان کافی است. یکی از این مذمومات، مدح کسی برای ذم دیگری است. کار ناپسندی که دکتر سروش در اوایل سال جاری به بهانه تکریم از «اقبال متصف به شاعری نه متصف به فیلسوفی» انجام داد و تا آنجا پیش رفت که در تمجیدش از اقبال نوشت: «اقبال به گواهی اشعارش، خصوصاً در امر اصلاح و احیای دین، هم ناظر به هویت بود، هم به حقیقت و معرفت، برخلاف سیدجمال‌ اسدآبادی و روح‌الله خمینی که بیشتر به اسلام هویت می‌اندیشیدند و صاحب‌ نظریه‌ای در بازسازی فکر دینی نبودند و نیز برخلاف محمد عبده و فضل الرحمان که بیشتر مجذوب اسلام معرفت بودند و در زدودن خرافات و پالایش دینی و نظریه‌پردازی برای فهمی تازه از آن، به جان می‌کوشیدند. اقبال به حق ذوعینین و ذوجناحین بود و نیک می‌دانست که جستن از انحطاط، تنها با سپاهی‌گری و تسلط بر قوه مجریه حاصل نمی‌شود (پنداری که در انقلاب ایران بود و هست) جهدی تئوریک هم لازم است و هویت باید مبنایی معرفتی داشته باشد وگرنه خاکی می‌شود حاصلخیز برای تحجر طالبانی. به همین دلیل بود که در بازسازی فکر دینی در اسلام نوشت که هیچ تمدنی بر عاطفه محض بنا نشده است.» سروش در پاورقی مطلبش درباره نظرش درخصوص حرکت امام خمینی آورده است: «آیت‌الله خمینی یک انقلاب بی‌تئوری را رهبری کرد که پس از سی‌وسه‌سال کارش به نظامی‌گری و بمب‌آوری رسیده است.» فضائل، دیدگاه‌ها و نوآوری‌های اقبال در جای خود محفوظ و شایسته تکریم و بزرگداشت و استفاده است، اما ایراد به فراز فوق به دو علت است: یکم ـ در متن بحث از اقبال و ویژگی‌های شعری و شناختی‌اش جای گریز به شخصیت‌های دیگری که به غیر از ادعا درباره آنها به انصاف سخن گفته نشده نیست. این کار مانند سنگ زدن به شیشه پنجره دیگران و پا به فرار گذاشتن از ترس پاسخگویی‌ است. دوم ـ اینگونه خارج از اصول بحث کردن، تداعی‌کننده ضعف زشت بزرگ کردن هر چند به‌حق دیگران، برای کوچک کردن کسانی است که بزرگی آنها چنان است که هیچ راهی به کوچک کردن آنها ختم نمی‌شود. این روش آنچنان ناجوانمردانه و مشمئزکننده است که هیچ مرام و اخلاقی با اندکی صداقت و درستی آن را برنمی‌تابد و عوام هم از آن بیزار و گریزانند. اما درباره ادعای سروش که امام خمینی(ره) بیشتر به اسلام هویت می‌اندیشید و صاحب ‌نظریه‌ای در بازسازی فکر دینی نبود و انقلاب بدون تئوری را رهبری کرد، فعلاً ـ تا زمانی که وعده سروش درباره پرداخت مفصل به این ادعا انجام شود ـ به‌اختصار باید گفت اگر منظور سروش از «اسلام هویت» ظواهر اسلام است که احتمالاً اینگونه است، باید گفت اگر چنین باشد چه اشکالی دارد؟ مگر غیر از این است که مباحث فکری و اندیشه‌ای هر مکتبی در نهایت باید در ظواهر تجلی کند تا عینیت یابد و منشأ اثر شود؟ از قضا درست هم همین است. بدون دفاع در برابر دشمن قتال و متجاوز مفهوم واژه مقدس «جهاد» هیچ‌گاه معنا نمی‌شود و صرف وجود مفهوم «جهاد»، دشمن از حمله باز نمی‌ماند و امنیت بر سرزمین، مال و جان مسلمانان حاکم نمی‌شود. بدون نماز خواندن و تنها با غوطه‌ور شدن در مفهوم «نماز»، واجب و فریضه نماز ادا نمی‌شود و… هویت اندیشه عملی شده است و سر ماندگاری اسلام نیز همین است و سر نابودی هویت‌های فاقد اندیشه نیز همین است؛ زیرا برای ماندن پشتوانه ندارند و نقاشی‌هایی هستند که در رهگذر زمان فنا می‌شوند. انقلاب با اینکه علل و ادله دارد، اما ریاضیات نیست که برای رسیدن به عدد ده باید همیشه دو پنج و یا یک شش و چهار و… وجود ذهنی داشته باشد. انقلاب به معنای تحول بنیادی است که می‌تواند بدون تئوری هم باشد و اصرار بر وجود تئوری، اشتباه مارکسیست‌ها را در پی دارد که با طرح بحث مرحله‌بندی انقلاب‌ها همه‌چیز را از دست دادند. با این وجود، تئوری ولایت فقیه امام خمینی(ره) به تشریح و تفصیل، بار همه انقلاب، از جمله تئوری آن را برای ایجاد و تثبیت و تداوم انقلاب بر دوش کشید و علت همه دشمنی‌ها با آن هم، همین مسئله است. بنابراین منتقدان و مخالفان نباید تلاش کنند با چارقد مادربزرگ، روی خورشید تابان را بپوشانند. پاسخ تفصیلی بماند تا زمانی که دکتر سروش ادعایش را تشریح کند.‌‌‌‌

رضا گرمابدری

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
631

۶۳۱ | زمان پایان‌بخش غائله فتنه‌؟!

631

زندگی روزمره و سرگرم شدن به مسائل عادی و جاری مانع رشد، کارآمدی و اقدامات تحول‌آفرین است. همه این ویژگی‌ها نیز زمانی میسر و دست‌یافتنی است که افراد، اخبار و احوال گذشتگان را به اندازه لازم در اختیار داشته باشند. اینجا است که دیدگاه برخی از مورخان و کارشناسان موضوعات تاریخی، کار را مشکل می‌کند؛ چراکه به اعتقاد آنها آنچه که با نام روایات و اقوال تاریخی در گنجینه میراث بشر ذخیره شده همه و حقیقت کامل آن چیزهایی که واقع شده، نیست؛ بنابراین هر گونه استفاده از منبعی که این‌چنین آلوده شده کاری بسیار سخت و همیشه همراه با شک و تردید است مگر اینکه با تلاش‌های فنی و دقت‌های سرشار نکات صحیحی از آن استخراج شود. گذشته با این ویژگی حکم می‌کند تا آنجا که امکان دارد باید از تکرار این رویه خسارت‌بار جلوگیری کرد که به اتخاذ روش‌های مختلف نیازمند است.
بسیاری تلاش کردند که از بدو شکل‌گیری فتنه ۸۸ با این مسئله این گونه برخورد کنند، تا جایی که با ایجاد شبهه، تشخیص حق و باطل برای کسانی هم که آن زمان را درک کردند و در صحنه حاضر بودند نیز غیرممکن و یا مشکل باشد و بدتر از آن هم بی‌تفاوتی و مواضع دوپهلوی کسانی بود که با اتخاذ موضع درست و آگاه کردن مردم می‌توانستند با عمل به وظیفه واقعی، گسترش دامنه فتنه را مهار و محدود کنند و مانع خسارت بیشتر بر نظام شوند و بدتر از آن دو اظهارات کسانی بود و هست که با چشم بستن بر روی حقیقت و نادیده گرفتن ارزش و اهمیت نظام اسلامی، برای حل مسئله پیشنهاد می‌کنند که هر طرف باید سهم خود را در فتنه قبول کند و یا اینکه می‌گویند برای عبور از این مرحله باید بر گذشته‌ها صلوات فرستاد و اظهاراتی از این قبیل. نوشتار حاضر با طرح دیدگاهی به تبیین این موضوع می‌پردازد که چرا با چنین پیشنهادهایی نمی‌توان به قضیه فتنه خاتمه داد. دیدگاه این است: پیش از آنکه پرونده فتنه کاملاً روشن شود نباید آن را بست؛ زیرا بستن آن چهره انقلاب را مکدر می‌کند، خیال دشمن را آسوده می‌سازد، عبرت‌آموزی آن را از بین می‌برد و باعث جفا در حق مردم می‌شود.
یکی از مولفه‌های اصلی انقلاب اسلامی که آن را محبوب ملت‌های ستم‌دیده کرد و آنها انقلاب اسلامی را پسندیده و به آن علاقه‌مند شدند، صفا و صمیمیت آن در رابطه با مردم بود. ذات انقلاب به سبب آرمان‌ها و حضور مردم، شفاف و زلال بود و است. صرف این خصوصیت، جذابیت و کشش دارد. شاید سر آن آلوده بودن سایر تفکراتی است که مبنای شکل دادن حکومت‌ها است و پس از آن هم خود حکومت‌ها که به آلودگی‌های مختلف دچار شده‌اند. تا زمانی که سیمای انقلاب از زلالیت و شفافیت برخوردار است، جذابیت و کشش آن هم پابرجاست و گذر زمان نمی‌تواند آن را از چشم و نظر بیندازد. آنچه که چنین پدیده‌ای را مطرود و فراموش‌شده می‌کند، در وهله اول آلوده و مکدر کردن چهره درخشان آن است. اگر پس از بارش سیل‌آسای تبلیغات دشمنان نظام در زمان فتنه بر نظام و متهم کردن جمهوری اسلامی به انواع تهمت‌ها و دادن نسبت‌های دروغ و ناروا، به شکل کامل و دقیق از نظام اتهام‌زدایی نشود و حقایق مکتوم و مستور آشکار نگردند و در چنین وضعیتی پرونده فتنه بسته شود، بزرگ‌ترین ظلم به انقلاب اسلامی است؛ زیرا با مکدر ماندن چهره انقلاب، موقعیت ممتاز انقلاب آسیب می‌بیند.
زمان پایان‌بخش غائله فتنه‌؟!
اگر دشمنان نظام در فتنه ۸۸ به هدف‌شان می‌رسیدند حرف‌ها و ناگفته‌های زیادی برای گفتن داشتند که نمونه‌هایی از آن با تصور باطل نزدیک شدن به هدف و نیز برای دلگرم و ترغیب مزدوران‌شان در کوران فتنه گفته شد. الآن هم که تیرشان به هدف نشست و به سنگ خورد، حرف‌های زیادی برای گفتن دارند که نمی‌گویند، اما برخلاف حالت اول (رسیدن به هدف) که خیالی آسوده پیدا می‌کردند، در حال حاضر خیالی پریشان دارند؛ زیرا می‌دانند اگر ابعاد فتنه بیشتر افشا شود و کسانی که مستقیم و غیرمستقیم با آنها ارتباط داشتند و از آنها خط می‌گرفتند و یا حداقل از حمایت کلی آنها برخوردار بودند، لب به سخن باز کنند و حقایق را بازگویند، نه تنها به حیثیت این دشمنان لطمه شدید وارد می‌شود که هوشیاری بیشتر ملت‌ها را به‌دنبال دارد و کار چپاولگری آنها را در آینده مشکل‌تر می‌کند و اما در چنین وضعیتی که نگرانی فزاینده در آنها مشاهده می‌شود آنچه که خیال آنها را آسوده می‌کند ناتمام بسته شدن پرونده فتنه ۸۸ است.
حوادث هرچه بزرگ‌تر و با اهمیت‌تر و دارای ابعاد و دامنه وسیع‌تر باشند، از نکات عبرت‌آموز بیشتری برخوردارند. عبرت‌ها تنها محصول رخداد‌ها و حوادث نیستند؛ بلکه محصول حوادث و رخدادهای فرجام یافته هستند و چه بسا رویدادهای بسیار مهم و پرهزینه‌ای که به علت نافرجام ماندن و نداشتن نتیجه روشن و مشخص، عامل خسارت‌ها و خطرآفرینی‌های بیشتر در آینده شده‌اند. مردم ایران پس از انقلاب در مواجهه با بیشتر توطئه‌ها آن را کاملاً به‌نتیجه رساندند و با این کار هم تکلیف قطعی آن را روشن کردند و هم از این روشن کردن تکلیف، عبرت‌آموزی کردند و تعالی یافتند و توان مراقبت‌شان از نظام و انقلاب بیشتر شد. آنها در این‌خصوص آنچنان هوشمندانه و با انگیزه و درایت عمل کردند که کمتر حرکت توطئه‌آمیزی را می‌توان یافت که مردم آن را به نتیجه نرسانده باشند. پس عجالتاً به دو دلیل مهم عبرت‌آموزی جدید و جلوگیری از خسارت‌ها و خطرات بیشتر باید پرونده فتنه تا رسیدن به نتیجه کامل باز بماند.
نظام جمهوری اسلامی نظامی کاملاً مردمی است. این بیان می‌تواند چند لایه باشد. معنای یکی از این لایه‌ها این است که وجود نظام در گرو علاقه جدی مردم به نظام و حفظ آن تا حد فدا کردن مال و جان است. این معنا زمانی عینی و قابل رؤیت می‌شود که دشمنان در داخل و یا خارج و یا دشمنانی هم‌دست از داخل و خارج موجودیت نظام را تهدید کنند. دومی موردی است که در فتنه مشاهده شد. با یادآوری روزهایی که فتنه‌گران فعالانه در خیابان‌ها فتنه‌گری می‌کردند، مشخص می‌شود فتنه‌گری آنها در زمان و تا زمانی است که مردم برای مقابله با آنها به خیابان نیامدند و واکنش جدی از خود نشان ندادند، اما به محض حضور پرخروش و رعدآسای مردم در صحنه، فتنه‌گران در داخل و خارج احساس حقارت و ذلت کردند و پذیرفتند که باید شکست را قبول و به آن اعتراف کنند. بنابراین مردمی که نقش و قدرت حضور پرصلابت‌شان فصل‌الخطاب عملیاتی بود، انتظار دارند سایر بخش‌های مرتبط با مقابله با فتنه نیز مانند آنها وظیفه‌شان را به درستی انجام دهند و کوتاهی نکنند تا در حق آنها جفا نشود. از قضا مردم کسانی را هم که به ظاهر از سر دلسوزی دعوت به جمع کردن پرونده فتنه به شکل نیمه‌تمام می‌کنند، می‌شناسند و از آنها نمی‌گذرند به‌ویژه اینکه اگر به سبب چنین دیدگاه‌هایی و نیز جان گرفتن فتنه در سایه آن، احیاناً نظام با مشکل جدید مواجه شود. بنابراین مردم انتظار جفا ندارند و خواهان قطعی شدن پرونده فتنه هستند نه مصالحه ظاهری که حق مردم و نظام را زیر پا گذارد.
خلاصه کلام اینکه نباید اجازه داد با نامشخص بسته شدن پرونده فتنه که خسارت‌بارترین واقعه پس از انقلاب علیه انقلاب بود، اتفاقات فوق رقم بخورد و در عصری که همه اهل فن به ضعف‌ها و عیب‌های نقاط عطف تاریخی گذشته واقفند، به سبب منافع برخی رویه نادرست و فریب‌دهنده گذشته درباره فتنه و انقلاب تکرار شود. برای درک بیشتر اهمیت این موضوع به بیانی از امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) اشاره می‌شود که فرمودند: «مسئله اصلی این است که یک جماعتی در (فتنه) به شکل غیرقانونی و به شکل غیر نجیبانه ایستادگی کردند و به کشور لطمه و ضربه وارد کردند؛ این را چرا فراموش می‌کنید؟» اگر این سخنان در ایام فتنه بیان شده بود شاید قابل عبور بود، اما با توجه به تاریخ آن که (۶/۵/۹۲) یعنی حدود چهار سال پس از فتنه است، معلوم می‌شود کسی اجازه ندارد بدون قطعی شدن و آشکار شدن زوایای فتنه، تشویق و دعوت به بسته شدن پرونده این فتنه کند.

رضا گرمابدری

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
630

۶۳۰ | اعتمادسازان؟!

630

پس از توافق هسته‌ای ایران با گروه ۵+۱ در ژنو، صهیونیست‌ها که اجرای برنامه‌های بسیار سخت‌گیرانه‌تری علیه ایران را خواستار بودند از اعمال فشار دست بر نداشتند و به کمک لابی با نفوذ خود در ساختار قانون‌گذاری آمریکا خطی را دنبال کردند که در ظاهر خلاف سیاست دولت اوباما بود و در واقع با فشاری که بر ایران وارد می‌کرد باعث تقویت مواضع و هدف پنهان دولت آمریکا می‌شد. این خط، تشدید تحریم‌ها علیه ایران بود که سنای آمریکا انجام آن را به عهده گرفت. چند روز پیش بیست‌وشش نفر از سناتورهای سنا به رهبری «رابرت منندز» رئیس دموکرات کمیته روابط خارجی سنا، طرحی را برای تشدید تحریم‌ها علیه ایران آماده کردند که قصد دارند پس از تعطیلات سال نوی میلادی آن را ارائه کنند. «جی کارنی» سخنگوی کاخ سفید در واکنش به این طرح گفت: «چنانچه تحریم‌های جدیدی علیه ایران به تصویب برسد، اوباما مصوبه سنا را وتو خواهد کرد.» به این ترتیب به نظر می‌رسد مقامات آمریکا با جدی گرفتن بحث «بی‌اعتمادی» با تکیه بر حمایت برخی از پایگاه‌های رسانه‌ای‌شان در ایران بازی «پلیس خوب و پلیس بد» را آغاز کرده‌اند. برخی از اتفاقات اخیر، دولت آمریکا را واداشت تا بحث بی‌اعتمادی را موضوعی مهم و اولویت‌دار بداند. از جمله این اتفاقات تکرار عبارت «بی‌اعتمادی به آمریکا» بود که امام خامنه‌ای(مدظله‌العالی) پیش از مذاکرات، آن را بارها بر زبان جاری ساختند که این عبارت در حین مذاکرات و پس از آن و به ویژه زمانی که وزارت خزانه‌داری آمریکا و وزارت‌خارجه آن، تحریم‌های اخیر را اعمال کردند، به اشکال مختلف در داخل تکرار و درباره آن اظهارنظر شد. پس از آن بود که آمریکایی‌ها متوجه شدند تا زمانی که فضای حاکم بر اذهان مردم ایران «بی‌اعتمادی به آمریکا» است آنها به‌راحتی نمی‌توانند بر روی رسیدن به اهداف‌شان حساب بازکنند و این در حالی است که آمریکایی‌ها برای دور بعدی و اصلی مذاکرات به حداقل تغییرات ذهنی مردم ایران نسبت به خودشان نیاز دارند که در این بازه زمانی مناسب‌ترین اقدام برای رسیدن به این حداقل، راه‌انداختن بازی «پلیس خوب و پلیس بد» است.
در این مرحله به سبب حساسیت و خاص بودن موضوع، به جای دادن این نقش‌ها به افراد، دو نهاد اجرایی و قانون‌گذاری آمریکا یعنی دولت و سنا آن را به عهده گرفته‌اند و این نکته‌ای است که پیشتر روزنامه واشنگتن‌پست در تاریخ (۱۱/۹/۹۲) آن را از زبان «رابرت منندز» اینگونه بیان کرده بود: «از نظر من قانون تحریم‌های جدید، موضع دولت آمریکا را برای توافق نهایی تقویت می‌کند… برای من جالب است که ایرانی‌ها می‌توانند با تندروهای خودبازی پلیس خوب و پلیس بد را در کشور خود پیش‌ ببرند… در حالی که ما نمی‌توانیم.» حدود سه هفته بعد، زمانی که منندز دوباره از تحریم‌های جدید صحبت کرد اوباما در حینی که از او انتقاد می‌کرد به جمله‌ای اشاره کرد که تأیید بازی پلیس خوب و پلیس بد بود، وی گفت: «فکر می‌کنم ایرانی‌ها شکی نداشته باشند که کنگره از وضع تحریم‌های جدید خوشحال می‌شود.» راه‌انداختن این بازی زمانی برای آنها سود دارد که با آب و تاب در ایران بازتاب پیدا کند که متأسفانه برخی از مطبوعات داخلی فریبکارانه آن را بازتاب دادند.
برخی از مطبوعات داخلی وظیفه خود می‌دانند که افکار عمومی را آماده پذیرش گفت‌وگوهایی کنند که آمریکایی‌ها آن را هدایت می‌کنند. وجود تیترهای اولی مانند: اوباما تشدید تحریم‌ها را وتو می‌کند، اوباما مصوبه احتمالی تحریم‌ علیه ایران را وتو می‌کند، اوباما تحریم‌های جدید علیه ایران را وتو می‌کند، سنا تحریم کند اوباما وتو می‌کند و… در روزنامه‌های داخلی، یعنی اوباما پلیس خوبی است که مردم ایران باید به او اعتماد کنند!

رضا گرمابدری

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی
629

۶۲۹ | چرا آمریکا به ایران حمله نمی‌کند؟

629

در این روزها، به‌دنبال اظهارنظر یک مقام سیاسی درباره توان دفاعی کشور در برابر قدرت نظامی آمریکا، صاحب‌نظران در حوزه مسائل دفاعی و نظامی کشور، ضمن واکنش به اظهارات آن مقام سیاسی، به تبیین و تشریح دلایل حمله نکردن آمریکا به ایران پرداخته‌اند. موضوع این نوشتار نیز، علت حمله نکردن آمریکا به ایران است. به‌راستی چرا آمریکایی‌ها طی دهه گذشته، با وجود تهدیدات نظامی پی‌درپی علیه جمهوری اسلامی، تاکنون تهدیدات خود را عملی نکرده‌اند؟ بررسی ادبیات تمامی مقامات نظامی و سیاسی ایالات متحده در قبال ایران، نشان می‌دهد که بر ادبیات آنها همواره روح تهدید حاکم بوده است. زبان آمریکایی‌ها در این سال‌ها، زبان تهدید و جمله «همه گزینه‌ها و از جمله گزینه نظامی روی میز است»، جمله تکراری مقامات ایالات متحده در مواجهه با جمهوری اسلامی بوده است. بررسی‌ها نشان می‌دهد در طول ۳۴ سال گذشته، دولتمردان آمریکا، هیچ کشور و ملتی را به اندازه کشور و ملت ایران، به اقدام نظامی تهدید نکرده‌اند!‌ صهیونیست‌ها نیز چنین مواضعی را در قبال جمهوری اسلامی و ملت ایران داشته‌اند. در طول سال‌های اخیر، آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها به صورت مشترک یا مستقل، بارها و بارها، جمهوری اسلامی را به‌گونه‌ای به اقدام نظامی تهدید کرده‌اند که در مواردی، رسانه‌های غربی و صهیونیستی‌ حتی زمان و ساعت حمله را نیز مشخص کرده‌اند! همه صاحب‌نظران می‌دانند تکرار تهدید، بدون اینکه عملی شود و یا نتیجه‌ای در بر داشته باشد، تهدید و عامل تهدید را از اعتبار می‌اندازد و در نوبت‌های بعدی، آن تهدیدات را غیرمعتبر می‌سازد. به‌عنوان مثال در نیمه دوم سال ۱۳۸۴ که فعالیت‌های به تعلیق درآمده هسته‌ای ایران مجدداً آغاز شد، موضوع هسته‌ای ایران تحت نفوذ و فشار آمریکا و متحدانش از سوی آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای به شورای امنیت ارجاع شد. در اواخر سال ۱۳۸۴، در حالی که موضوع هسته‌ای ایران به موضوع اصلی شورای امنیت تبدیل شده بود، آمریکایی‌ها چنان زبان تهدید خود علیه ایران را پررنگ کردند که بسیاری از رسانه‌های غربی از اقدام نظامی این کشور در فروردین ۱۳۸۵ علیه جمهوری اسلامی خبر دادند! آمریکایی‌ها مشخصاً با تهدیدات خود، خواهان توقف فعالیت‌های هسته‌ای ایران بودند. فروردین ۱۳۸۵ سپری شد، لکن از اقدام نظامی آمریکا خبری نشد. در این سال‌ها تهدیدات آمریکایی‌ها تکرار شد، لکن به‌موازات تکرار این تهدیدات که در عمل، هیچ خبری از آن نبود، روزبه‌روز بر دامنه فعالیت‌های هسته‌ای ایران افزوده شده است. آمریکایی‌ها با تهدیدات خود می‌خواستند جلوی فعالیت‌های هسته‌ای ایران و پیاده‌سازی چرخه سوخت در ایران را بگیرند. اکنون به اعتراف کارشناسان آژانس، ایران یک کشور دارای دانش و فناوری هسته‌ای است و علاوه‌بر برخورداری از چرخه سوخت، چندین تن اورانیوم زیر پنج درصد غنی‌شده و با دستیابی به سانتریفیوژهای نسل جدید و پیشرفته، چندصد کیلو اورانیوم بیست درصد غنی‌شده دارد. ucf اصفهان، نطنز، فردو و آب سنگین اراک، شاهدهای زنده‌ای هستند در مقابل بی‌خاصیت و فاقد اعتبار بودن تهدیدات نظامی آمریکا و صهیونیست‌ها که در این سال‌ها، به صورت مکرر علیه جمهوری اسلامی بیان شده است. بنابراین، تلاش برای یافتن پاسخ پرسشی که عنوان این یادداشت را به خود اختصاص داده، از اهمیت بالایی برخوردار است. حمله آمریکای مدعی ابرقدرتی به ایران، با چه موانع، مشکلات و پیامدهایی روبه‌رو است که تاکنون انجام نشده است. صاحب‌نظران این حوزه معتقدند ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، تاکنون به دو دلیل عمده زیر از انجام اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی خودداری کرده‌اند:
۱ـ بی‌فایده بودن اقدام نظامی؛ تمامی تحلیلگران و کارشناسان جهان و به‌ویژه خود کارشناسان غربی و‌آمریکایی، بر این باور و اعتقاد بوده و هستند که فعالیت‌های هسته‌ای ایران را نمی‌توان با اقدام نظامی از بین برد. موقعیت سرزمین ایران، محل فعالیت‌های هسته‌ای ایران، اراده ایرانیان و نظام سیاسی برای هسته‌ای شدن، به‌گونه‌ای است که اقدام نظامی، نه‌تنها مانع پیشرفت هسته‌ای ایران نمی‌گردد، بلکه به این فعالیت‌ها شتاب می‌بخشد. کارشناسان معتقدند اوضاع داخلی ایران به‌گونه‌ای است که هر نوع اقدام نظامی خارجی، وحدت و انسجام ایرانیان را برای پیشبرد مقاصدشان در حوزه‌های گوناگون بیشتر کرده و موقعیت منطقه‌ای و بین‌المللی آنان را ارتقا می‌دهد.
۲ـ واکنش سخت و کوبنده ایران؛ دومین دلیل عمده که تاکنون مانع از عملی شدن تهدیدات نظامی آمریکا یا رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی شده، قدرت نظامی و دفاعی کشور ایران در سطح بازدارندگی است. قدرت بازدارندگی نظامی ایران، نه یک بلوف، ادعای سیاسی و رجزخوانی نظامی، بلکه یک واقعیت انکارناپذیر و قابل اثبات است. برای پی‌بردن به این واقعیت، تأمل در دو نکته اساسی زیر کفایت می‌کند:
الف ـ عزم و اراده پولادین برای پاسخگویی؛ در ایران، در تمامی سطوح برای پاسخگویی به هر نوع تجاوز خارجی، اجماع‌ نظر همراه با اراده‌ای پولادین وجود دارد. توده‌های مردم، نخبگان سیاسی و مذهبی، احزاب و گروه‌های سیاسی از جناح‌های مختلف و تمامی بخش‌های حاکمیتی و حکومتی اعم از نظامی و غیرنظامی، در این زمینه اتفاق‌نظر دارند. در سطح نظام برای این موضوع تصمیم‌گیری شده و سناریوهای مختلف با عزم و اراده‌ای وصف‌ناپذیر برای هر نوع حمله احتمالی آماده شده است. وقتی رهبر فرزانه انقلاب اسلامی از جایگاه فرماندهی معظم‌ کل قوا فرمودند: «در صورت هر نوع تعرض از ناحیه صهیونیست‌ها، تل‌آویو و حیفا با خاک یکسان می‌شود»، این سخن از همان سناریوها و اراده‌های پولادین برای پیاده‌سازی این سناریوها حکایت دارد.
ب ـ وجود توانایی لازم و کافی برای پاسخگویی؛ در مقایسه جزء‌به‌جزء، ممکن است فاصله معناداری بین برخی از تجهیزات نظامی آمریکا و جمهوری اسلامی خودنمایی کند؛ لکن تمامی تجارب جنگی در تاریخ، اثبات می‌کند پیشرفته بودن تجهیزات نظامی، به‌تنهایی برای پیروزی کفایت نمی‌کند. این یک واقعیت است که در برابر ناوشکن‌های مدرن آمریکایی‌ در خلیج‌فارس و اقیانوس هند، جمهوری اسلامی از ناوهای همتراز برخوردار نیست؛ لکن موقعیت جغرافیایی ایران و نوع تجهیزات متکی بر دانش و فناوری بومی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، به‌گونه‌ای است که آن ناوهای جنگی مدرن در یک نبرد ناهمتراز، آسیب‌پذیر هستند و به‌آسانی از کار خواهند افتاد. نیروهای مسلح ایران در اوضاع کنونی، از نظر قدرت موشکی، در ردیف چند کشور اول دنیا قرار دارند. گستردگی سرزمینی و عمق راهبردی ایران برای استقرار سامانه‌های پرتاب موشک از یک طرف و آسیب‌پذیری منافع ایالات متحده و متحدانش در یک شعاع چند هزار کیلومتری با توجه به برد موشک‌های بالستیک ایران از طرف دیگر، امکان ضربه متقابل، کوبنده و پشیمان‌کننده را برای نیروهای مسلح کشور فراهم ساخته است.
با توجه به همین دو نکته است که آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها، تاکنون جرئت پیدا نکرده‌اند تهدیدات نظامی خود علیه جمهوری اسلامی را عملی سازند. آنان به‌خوبی و بیش از هر کس دیگری می‌دانند که اقدام نظامی علیه ملت ایران، چه پیامدهای ناگواری را برای‌شان در پی خواهد داشت. افزون ‌بر این، قدرت پاسخگویی نیروهای و مسلح ایران قدرت دفاع مردمی با تکیه بر نیروهای راهبردی بسیج، وحشت دشمنان برای انجام هر نوع اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی را صد چندان کرده است. دشمنان به‌خوبی با بخشی از قابلیت‌ها و ظرفیت‌های بسیج و بسیجیان برای حماسه‌آفرینی در حوزه دفاع از انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی، با تکیه بر دو عنصر ایمان و روحیه شهادت‌طلبی در دوران دفاع مقدس آشنا شده‌اند. این ظرفیت‌ها و قابلیت‌ها طی سالیان اخیر نسبت به گذشته روزافزون شده و به طور قطع در محاسبات دشمنان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است.

یدالله جوانی

دریافت نسخه PDF
دریافت نسخه متنی