شماره ۹۱۲ منتشر شد

0
397

مبارزه با فساد را سیاسی نکنید!

فساد را می‌توان در زمره چالش‌هایی دانست که دامن نظام را گرفته و در پیوند با ناکارآمدی که با هم تنیده شده‌اند، موجب تولید نارضایتی مردم و رنجش خاطر آنان شده و اگر اعلام نارضایتی به اصلاح و مداوای آن منتهی نشود، عاملی تعیین‌کننده برای شکل‌گیری اعتراض عمومی و فرسایش سرمایه‌ اجتماعی نظام به حساب می‌آید. علاوه بر این، بی‌اعتنایی به خواست مردم در مبارزه با فساد ذهنیت سیستمی بودن آن را تقویت می‌کند، به مشروعیت نظام لطمه می‌زند و زمینه‌ساز بحران سیاسی می‌شود؛ از این رو بزرگ‌نمایی و تکرار اخبار مربوط به فساد در مرکز فعالیت‌های رسانه‌ای و روانی دشمنان نظام، اعم از گروهک‌های ضد انقلاب و برانداز تا کشورهای متخاصم قرار دارد.
بنابراین مهار و مبارزه با فساد ضرورتی قطعی و انکارناپذیر و در تراز جهادی خطیر برای صیانت از نظام محسوب می‌شود که البته سخت و دشوار است؛ زیرا متأسفانه در پدید آمدن آن چند گروه شامل عناصر نفوذی، عناصر طماع و فرصت‌طلب و عناصر غافل و بی‌توجه به وظایف با هم ایفای نقش می‌کنند؛ به ویژه اینکه برخی از آنان با ظاهرسازی یا رابطه‌‌بازی خود را به مسئولان و افراد ذی‌نفع نزدیک کرده یا از نزدیکان آنان هستند. طبیعی است مبارزه با فساد اقتصادی و اداری وظیفه‌ای است که بر عهده همه قوا شامل دولت، مجلس و دستگاه قضاست و بستن گلوگاه‌ها و منافذ اولیه شکل‌گیری که در اولویت است، بر عهده دولت و دستگاه‌های اجرایی قرار دارد؛ اما حال که متأسفانه با اژدهای هفت سر فساد مواجه هستیم، چه چاره‌ای جز مبارزه قاطع و بی‌امان با آن وجود دارد؟
با ورود حجت‌الاسلام والمسلمین رئیسی به قوه قضائیه، خوشبختانه یکی از اقدامات عملی ایشان تشدید روند برخورد با مفسدان بوده که موجبات تقویت امید در جامعه و اعتماد مردم شده و بی‌اساس بودن ادعای وجود فساد سیستمی در کشور را نشان داده است؛ از این رو انتظار می‌رود این اقدامات با حمایت سایر قوا همراه شده و به تقویت بیش از پیش سرمایه اجتماعی نظام بینجامد.
برخلاف چنین انتظاری، آقای روحانی رئیس محترم جمهور، در یک سخنرانی رسمی، با انتقاد از دستگاه‌های نظارتی و متهم کردن آنان به دخالت در کار دولت، گفت: نباید بگذاریم، نظارت تعطیل شود و فسادی رخ دهد؛ اما خواهش من این است دخالت تعطیل شود. با دخالت دیگران، دستگاه‌ اجرایی نمی‌تواند به مقصد و مقصود خود برسد.
وی در عین تأکید بر مسئولیت قوه قضائیه در برخورد و محاکمه متخلفان اشاره کرد که نگذارید شائبه سیاسی بیاید، اگر شائبه سیاسی آمد، قضاوت مرده است. همچنین وی با ادعای اینکه اگر ذهنیت مردم ایجاد شود که افراد وابسته به یک جریان سیاسی به دلیل فساد محاکمه می‌شوند، دستگاه قضایی مشروعیت خود را از دست می‌دهد، گفت: «فساد و رانت با بگیر و ببند و دادگاه از بین نمی‌رود، بلکه دستگاه قضایی آخرین مرحله است، آغاز مبارزه با فساد ابتدا بر دوش ماست.»
در ارتباط با این موضع مغایر با انتظار آقای روحانی که خود شائبه سیاسی دارد، چند گمانه قابل ذکر است:
۱ـ ایشان نسبت به میزان فساد و رانت اشراف نداشته و آن را در مرحله نازلی می‌داند که از سوی خود دولت قابلیت مهار و درمان دارد؛ بنابراین ورود قوه قضائیه دخالت محسوب می‌شود.
۲ـ اصل مبارزه با فساد و تداوم آن به دستگیری‌هایی از یک جریان سیاسی خاص و وابسته به دولت منتهی خواهد شد و ورود قاطعانه قوه قضائیه در این عرصه برای اقدام علیه یک جریان سیاسی خاص و بی‌اعتبارسازی آن است.
۳ـ دولت و دستگاه‌های اجرایی وظایف خود را برای پیشگیری و مهار فساد انجام داده و ورود دستگاه قضایی به این عرصه ناموجه و بر کارآمدی و پاسخگویی دولت سایه می‌اندازد؛ اما هر کدام از گمانه‌زنی‌های فوق که با واقعیت‌های میدانی مربوط به فساد اقتصادی و اداری محک بخورد و ارزیابی شود، فاصله آن از واقعیت‌ها و همچنین انتظارات جامعه را نشان می‌دهد که ناشی از گرفتن مشورت‌های معیوب و بدون پشتوانه کارشناسی یا همان سنجش از پشت شیشه‌های دودی خودروی شخصیتی است که رنگ‌ها و خطوط واقعی را دقیق نشان نمی‌دهد.
واقعیت این است که متأسفانه نه تنها دستگاه‌های اجرایی نسبت به انجام وظایف خود در انسداد گلوگاه‌های فساد و انجام نظارت‌های اولیه کوتاهی کرده‌اند که به تولید فساد منتهی شده، بلکه در مواردی خود در زمره آلوده‌کنندگان یا مقصران در پدید آمدن آن هستند که نمونه آن ماجرای تاراج منابع ارزی و طلای کشور و همچنین افزایش بی‌رویه قیمت خودرو و برخی دیگر از اقلامی است که توسط شرکت‌های دولتی تولید می‌شود.
آقای روحانی به درستی اشاره کرده‌اند: «آغاز مبارزه با فساد ابتدا بر دوش ماست و ما به عنوان دولت باید جلوی فساد را بگیریم.» اما پرسش این است که حال با فسادی که پدید آمده و شما در جلوگیری از آن عاجز بوده‌اید، چه باید کرد؟ آیا برخورد نکردن با مفسدان مشوق ادامه فساد نیست؟ اینکه فرموده‌اند برای مبارزه با فساد باید همه چیز شفاف باشد، امر کاملاً درست و دقیقی است؛ اما چرا برای مهار نجومی‌بگیران که دقیقاً بر عهده خود دولت است، شفاف‌سازی صورت نمی‌گیرد.
سال‌هاست مردم مطالبه برخورد با مفسدان را دارند و آن هم قاطع و یک دلیل شکل‌گیری این مطالبه بی‌اعتنایی و بی‌خیالی نسبت به وجود فساد و ادامه آن به کار کارشناسی و انسداد منافذ بوده است که تنها وعده داده شده و بی‌عمل مانده‌اند.
به نظر می‌رسد نگرانی آقای رئیس‌جمهور قبل از اینکه کارشناسانه و معطوف به واقعیت‌ها باشد، به نگرانی از ادامه مبارزه و دستگیری‌ها و رسیدن به برخی چهره‌های منتقد و رانتی باشد که قدرت سیاسی را در خدمت منافع رانتی قرار داده‌اند؛ اما شایسته است این مبارزه ضروری را به شائبه سیاسی آلوده نکنید.

 

دریافت نسخه پی دی اف
دریافت نسخه متنی

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید