چه کسانی اعتدال‌گرا هستند؟

دکتر حسن روحانی در حالی پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم شد که شعار اعتدال‌گرایی را به عنوان معرف خود انتخاب کرده بود. این شعار توانست مورد پسند اکثریت ملت ایران قرار گیرد و بیش از ۱۸ میلیون رأی برای پرچمدار آن جذب کند.
بعد از اعلام نتایج بود که بلافاصله افراد و گروه‌های مختلفی وارد میدان سخن گفتن در باب واژه اعتدال شدند و هر یک تلاش کردند تا این واژه را آن طوری تفسیر کنند که مورد پسند خودشان بود و به نحوی جریان مطلوب‌شان را نماد اعتدال‌گرایی معرفی کنند.
این در حالی است که در مروری بر گذشته اغلب جریان‌های سیاسی، نمونه‌هایی از افراطی‌گری و خروج از اعتدال مشاهده می‌شود. برخی جریان‌ها نیز کلاً مبتنی بر افراطی‌گری شکل گرفته‌اند و موانستی با مفهوم اعتدال و اعتدال‌گرایی ندارند. جالب آن است که این دسته دوم اتفاقاً این روزها گوی سبقت را ربوده و بیش از دیگران در این ایام از اعتدال سخن می‌گویند!
برای نمونه «حمیدرضا جلایی‌پور» از فعالان سیاسی دوم خرداد معتقد است: «این اعتدال همان توسعه سیاسی اصلاح‌طلبان است.» احمد پورنجاتی نیز مدعی است: «اعتدال‌گرایی بیان دیگری از مشی اصلاح‌طلبی است. اعتدال‌گرایی و اصلاح‌طلبی از هرگونه افراط‌گرایی و شعارهای بدون پایه واقعی و خیال‌پردازی مبرا و در واقع این دو از یک ژن هستند.»
خطاب به ایشان باید گفت اگر منظور حضرت‌عالی از اصلاح‌طلبی آن چیزی است که به عنوان گفتمان یک جریان سیاسی معروف شده و کارنامه‌ای از سال ۷۶ تا ۹۲ را در پرونده دارد، صفت منسوب به آنان بیش از آنکه اعتدال‌گرایی باشد، واژه مقابل آن، یعنی افراطی‌گری است! به‌واقع اگر اعتدال‌گرایی را با مشی اصلاح‌طلبی مساوی بدانیم، چطور فتنه ۷۸ و ۸۸ قابل تفسیر است؟! چطور می‌توان عملکرد مجلس ششم اصلاح‌طلبان را که اتفاقاً آقای پورنجاتی نیز در آن عضو بود، اعتدال بنمامیم؟ مجلسی که سرنوشت نمایندگان محوری آن تحصن و ایستادگی در برابر قانون بود؛ مجلسی که برخی از نمایندگان آن امروز به آغوش ضدانقلاب و غرب پناه برده‌اند! و برخی دیگر از آن، متأسفانه به‌دلیل جرایم متعدد در فتنه ۸۸ در زندان به سر می‌برند؟! و اگر اعتدال‌گرایی را باید در رفتار اصلاح‌طلبان جست‌وجو کرد، چگونه می‌توان اقدامات غیرقانونی ایشان در عدم پذیرش رأی ملت در انتخابات ۸۸ و ایجاد بلوا و آشوب و اردوکشی خیابانی آنان را مصداق اعتدال دانست؟
اعتدال‌گرایی با نوعی توازن در رفتار و برائت از افراط‌گراها و تفریطی‌ها همراه است، از این رو کسی نمی‌تواند ادعای اعتدال‌گرایی کند و در برابر افراط و تفریط ساکت بنشیند! این مدعیان امروزین اعتدال‌گرایی اگر به حقیقت امر میانه‌رو هستند، چرا در برابر اقدامات دوستان فتنه‌گر خود نه‌تنها واکنشی نشان ندادند، بلکه همواره از حامیان ایشان بودند. کافی است تا مواضع همین آقایان جلایی‌پور و پورنجانی را در چهار سال گذشته مرور کنید روشن شود مدعیان آرامش و اعتدال امروز چگونه آتش‌بیار فتنه قانون‌شکنان بودند! به‌واقع فتنه ۸۸ حاصل عدول از اعتدال‌گرایی بود، نه آنکه آشوبگران خود را اعتدالی معرفی کنند! از این رو اگر قرار باشد اعتدال‌گرایی مبانی رفتار موسوی و کروبی و حامیان آن قرار گیرد، باید در برابر رأی ملت و قانون تمکین می‌شد.
فعال شدن این افراطی‌های مدعی اعتدال‌گرایی، امروز به آفتی پیش روی رئیس‌جمهور منتخب ملت تبدیل شده و نگرانی‌هایی را برای دلسوزان انقلاب ایجاد کرده است. رئیس‌جمهور محترم برای مقابله با این نیروهای افراطی ابتدا باید اعتدال‌گرایی مدنظر خود را تعریف کند و سپس این اعتدال و میانه‌روی را در مشی خود نیز جاری و ساری سازد. تلاش برای دعوت از اعتدال‌گراها در کابینه دولت یازدهم، واکنش مناسب به اظهارات نیروی افراطی و حفظ و مرزبندی سیاست‌های خود با اظهارات و مطالبات افراطی و توجه به نیازهای واقعی ملت، قانونگرایی و هماهنگی و تبعیت از رهبر معظم انقلاب اسلامی ملاحظاتی است که می‌تواند موجب ناامیدی افراط‌گراها از رئیس‌جمهور یازدهم شود.
سخن آخر آنکه، رئیس‌جمهور منتخب نباید فراموش کند که اعتدال‌گرایی با عقلانیت همنشین و سازگار است و در برابر افراط و تفریط است، نه در برابر انقلابی‌گری! و ملت انقلابی، رئیس‌جمهوری را می‌پسندند که ضمن تأکید بر اعتدال‌گرایی، شعارها و آرمان‌های انقلاب اسلامی و حضرت امام خمینی(ره) را محقق کند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به گفتگو بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>