پاسداشت بصیرت | نگاه ابزاری افراطیون اصلاح‌طلب به سران‌فتنه

از نخستین روزهای اعلام پیروزی حجت‌الاسلام روحانی در رقابت‌های انتخاباتی ریاست جمهوری یازدهم، تلاش اصلاح‌طلبان افراطی برای فشار به رئیس‌جمهور منتخب جهت پیگیری آزادی سران فتنه ۸۸ آغاز شد و به مناسبت‌های مختلف از جمله، در اولین کنفرانس خبری وی مطرح گردید.
حال یک پرسش اساسی در این باره، مطرح می‌شود و آن اینکه، اهداف و انگیزه اصلاح‌طلبان از پیگیری آزادی سران فتنه و تحت فشار گذاشتن دولت روحانی در این خصوص چیست؟ در پاسخ آن می‌توان به مفروضات زیر اشاره کرد: فرض اول اینکه، اصلاح‌طلبان مدعی‌اند که اگر تلاش آنها برای کناره‌گیری عارف از ادامه رقابت صورت نمی‌گرفت، شانس پیروزی آقای روحانی در انتخابات کاهش می‌یافت و حتی به صفر می‌رسید، بر همین اساس، آنان خود را عامل اصلی موفقیت دولت فعلی دانسته و از همان ابتدا به سهم‌خواهی و امتیازگیری از دولت پرداختند. از همین رو از همان ابتدا رفع حصر سران فتنه را از دولت طلب کردند.
فرض دیگر اینکه، اصلاح‌طلبان انتظار زیادی از دولت روحانی ندارند و همه اهتمام خود را مصروف بهره‌گیری از اوضاع فعلی برای بازگشت خود به قدرت ارزیابی می‌کنند؛ چرا که خود برای بازگشت به قدرت با موانعی روبه‌رو هستند که یکی از آنها چسبندگی آنان به جریان فتنه است. مانعی که دست شورای نگهبان را برای رد صلاحیت فتنه‌گران باز گذاشته و اقبال عمومی مردم به ایشان، با هاله‌ای از ابهام مواجه است. گمان اولیه اصلاح‌طلبان این است که با آزادی سران فتنه، (موسوی و کروبی) صورت مسئله پاک شده و کارنامه آنها نیز تطهیر خواهد شد و با قهرمان‌سازی از این دو چهره، در واقع موقعیت اصلاح‌طلبان بهبود می‌یابد. فرض دیگر این است که اصلاح‌طلبان می‌دانند که فشار آنها به دولت برای آزادی سران فتنه الزاماً به آزادی آنها نخواهد انجامید، اما این فشارها می‌تواند وزن آنها را در فضای رسانه‌ای افزایش دهد و در واقع از حصر سران فتنه می‌توانند به مثابه تنفس مصنوعی برای اصلاحات استفاده کنند.
تحلیل دیگری که در این ارتباط وجود دارد این است که از نگاه اصلاح‌طلبان تداوم موفقیت آقای روحانی هم مدیون این جریان است و اگر آنها نخواهند، ادامه کار دولت یازدهم در آرامش صورت نخواهد گرفت! از این‌رو اصلاح‌طلبان طی هفته‌های اخیر موضوع محاکمه سران فتنه را آن هم در دادگاه علنی و آشکار مطرح می‌کنند تا خوراک تبلیغاتی لازم را همان ابتدای ماجرا برای خود فراهم سازند.
سناریوی دیگر اصلاح‌طلبان این است که با برگزاری دادگاه سران فتنه، بازی دو سر بردی را آغاز خواهند کرد که فرض اول در آن، اثبات بی‌گناهی سران فتنه خواهد بود که در این صورت پیروزی و ادعای بی‌گناهی خود را با هیاهوی فراوان داخلی و خارجی فریاد کرده و از مواهب آن علیه نظام و در انتخابات آتی استفاده خواهند کرد. فرض دوم که از احتمال بسیار بیشتری برخوردار است و اصلاح‌طلبان خود با اطلاع از این نتیجه خواستار برگزاری دادگاه علنی سران فتنه هستند، این است که در درجه نخست با جنجال تبلیغاتی فراوان، حکم دادگاه را زیر سوال برده و متعاقب آن، نظام را برای اجرای آن تحت فشار قرار می‌دهند. واقعیت این است که اوضاع فعلی که سران فتنه در آن به سر می‌برند، به سود اصلاحات نبوده و هر حالت دیگر ولو جنجال صرف و بی‌نتیجه نیز به مفهوم بهره‌گیری حداقلی از این اوضاع ارزیابی می‌شود. اصلاح‌طلبان همچنین نگران پذیرش شرط نظام یعنی توبه و اظهار ندامت از سوی سران فتنه هستند که این بدترین حالت برای اصلاح‌طلبان می‌باشد، چرا که توبه سران فتنه به معنای پذیرش اشتباه آنان و ثبت رسمی فتنه‌گری در کارنامه اصلاحات است.

حسین عبداللهی‌فر

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به گفتگو بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>