نسل‌های تلفن ‌همراه

0
97

بسیاری از ما ورود تلفن ‌همراه به کشورمان را به یاد داریم. در سال ۱۳۷۲ نخستین سیم‌کارت‌های تلفن‌ همراه میان افراد خاص توزیع شد و مدتی بعد مردم عادی برای نام‌نویسی سیم‌کارت در صف‌های طولانی ساعت‌ها منتظر می‌ماندند. در آن زمان، استقبال مردم برای خرید سیم‌کارت‌ها در شرایطی بود که تنها برتری تلفن ‌همراه در مقایسه با تلفن‌های ثابت، امکان حمل آن با خود بود. در اوایل فروش سیم‌کارت‌ها هیچ خدمات دیگری ارائه نمی‌شد. حتی امکان ارسال پیامک هم با مشکلاتی مواجه بود. شبکه تلفن‌های همراه ایران در آن زمان، نسل دوم را تجربه می‌کرد که در آن مکالمه و پیامک امکان‌پذیر بود. پیش از نسل دوم، نسل‌های صفر و اول هم در دنیا معرفی شده بودند. در نسل صفر مکالمات به صورت رادیویی انجام می‌شد و شروع مکالمات سیار بود. در نسل بعد، یعنی نسل اول، مکالمات آنالوگ به وجود آمدند. در این نسل امکان ارسال داده وجود نداشت. تفاوت نسل اول و دوم در این بود که نسل دوم مکالمات دیجیتال را ارائه داد و با شروع انتقال داده در بستر تلفن ‌همراه بود. نسل دوم که GSM هم نامیده می‌شود، در بسیاری از کشورهای پیشرفته منسوخ شده ‌است. GPRS قابلیتی در این نسل بود که تقریباً برای نخستین بار اتصال به شبکه جهانی اینترنت را با تلفن ‌همراه امکان‌پذیر کرد. اینترنت تلفن ‌همراه در ایران با همین نسل ارائه شد؛ زمانی که شرکت ایرانسل به تازگی وارد بازار ایران شده و به دنبال نوآوری و ارائه خدمات جدید بود. نسل دوم تلفن ‌همراه زیربخشی به نام EDGE دارد. این قابلیت که بعد از GPRS ارائه شده بود، چندین بهینه‌سازی در نحوه انتقال داده ایجاد کرد که نتیجه آن افزایش سرعت انتقال داده بود. نخستین تلفن‌های همراه آیفون با EDGE به بازار معرفی شدند و در ایران این نوع ارتباط بسیار فراگیر بود؛ اما به دلیل ضعف در شبکه، سرعت مناسبی نصیب کاربران نمی‌شد. EDGE در واقع تلاشی برای معرفی نسل سوم تلفن‌ همراه بود.
نسل سوم تلفن ‌همراه که با ۳G شناخته می‌شود، شروع تمرکز بیشتر بر انتقال داده بود. مکالمه و ارسال پیامک، دیگر کاربردی معمولی به شمار می‌‌آمد و محققان دنبال رفع نیازهای بیشتری با شبکه تلفن‌های همراه بودند. این نیاز‌ها، خدمات چند رسانه‌ای در بستر تلفن‌های همراه بود. بیشترین سرعت انتقال اطلاعات در این نسل ۳۸۰ کیلوبیت بر ثانیه بود. در ایران، اولین بار شرکت رایتل این نسل از تلفن ‌همراه را معرفی کرد. این شرکت که با شعار نوآوری، چهارمین اپراتور تلفن‌های همراه بعد از همراه ‌اول، ایرانسل و تالیا بود که ارائه خدمات به کاربران را شروع کرده بود، تا سال‌ها انحصار نسل سوم تلفن‌ همراه را در اختیار خود داشت و دیگر شرکت‌ها در همان نسل دوم مجبور به ارائه خدمات بودند تا اینکه انحصار شکسته شد و بعد از رایتل، شرکت ایرانسل نسل سوم خود را معرفی کرد. نسل سوم زیربخش‌هایی دارد که با ۳٫۵G، HSPA، HSPA+ و… شناخته می‌شود. تماس تصویری، ارسال پیام‌های تصویری و… قابلیت‌های چندرسانه‌ای بودند که این نسل ارائه داد.
هر نسل از تلفن ‌همراه تقریباً ده سال نسل پیش ‌روست و بعد از آن نسلی جدیدتر با امکانات بیشتر معرفی می‌شود. ده سال بعد از معرفی نسل سوم، نسل چهارم از شبکه ‌تلفن‌های همراه در سال ۲۰۰۸ به کاربران معرفی شد. این نسل که با ۴G شناخته می‌شود، از پهنای باند بسیار بالایی بهره‌ می‌برد و به همین دلیل تبادل داده با سرعت بسیار بالا و بدون تأخیر را امکان‌پذیر می‌کند. امکان تبادل داده در حال حرکت با سرعت‌های بسیار بالا، برقراری ویدئو کنفرانس‌های اینترنتی و… همگی از مزایای این نسل است. یکی از زیربخش‌های نسل چهارم LTE است که باید بر روی کاغذ سرعتی بیشتر از ۴G ارائه دهد. بیشترین سرعت نسل چهارم تلفن‌های همراه ۱ گیگابیت بر ثانیه است. هرچند استاندارد‌های نوشته شده فناوری و سرعت‌های تعیین شده در هر یک، با آنچه شرکت‌های سازنده تلفن‌ همراه و اپراتور‌های تلفن‌های همراه ارائه می‌دهند بسیار متفاوت است. در واقع چیزی که نوشته می‌شود با چیزی که عمل می‌شود همیشه تفاوت دارد.
امروزه و تقریباً بعد از ده سال، نسل پنجم شبکه تلفن‌های همراه در حال راه‌اندازی و شروع به ارائه خدمات است. با توجه به اینکه تمام نیازهای یک کاربر معمولی با همان نسل چهارم شبکه‌های تلفن‌ همراه رفع می‌شود؛ ایجاد نسل پنجم چه ضرورتی می‌تواند داشته باشد؟ در شماره بعدی نسل پنجم شبکه تلفن‌های همراه را شرح خواهیم داد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید