آمریکا و ادعای مهربانی

مذاکرات هسته‌ای میان جمهوری اسلامی ایران و گروه ۱+۵ در تیرماه با توافق بر سر برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) وارد ابعاد جدیدی شد، درحالی‌که به دلیل رفتارهای غیرمسئولانه و زیاده‌گویانه طرف غربی، به‌ویژه آمریکا اجرایی شدن آن در حالتی از ابهام قرار دارد. آمریکایی‌ها به‌دنبال ادبیات‌سازی و فراهم کردن زمینه‌ای برای توجیه اقدامات خصمانه آینده علیه ایران هستند که از آن جمله تأکید بر ادعاهای واهی مبنی‌بر حمایت ایران از تروریسم است.
غرب با این ادعاها به‌دنبال توجیه تحریم‌های اقتصادی و فشارهای سیاسی و نظامی بر ایران در آینده است. در کنار آنچه آمریکایی‌ها برای استمرار سیاست‌های ضدایرانی و باج‌گیری منطقه‌ای از ایران صورت می‌دهند، یک نکته قابل توجه مشاهده می‌شود و آن تحرکات آنان برای برجسته‌سازی نقش خود در تغییر دیدگاه کشورهای عربی در قبال توافق هسته‌ای است. پیش از توافق بحرین، آمریکا نشست کمپ دیوید را برگزار کرد، درحالی‌که ادعای محوری آنان را جلب رضایت کشورهای عربی از توافق هسته‌ای ایران و گروه ۱+۵ تشکیل می‌داد.
پس از توافق وین کری، وزیر امور خارجه آمریکا راهی منطقه شد و با وزرای خارجه شورای همکاری خلیج‌فارس دیدار کرد که محور آن را نیز توافق هسته‌ای تشکیل می‌داد.
گفتنی است، مقامات ارشد کاخ سفید تماس‌های تلفنی با سران کشورهای عربی داشته‌اند. سفر ملک سلمان، پادشاه عربستان به آمریکا را نیز می‌توان در این چارچوب ارزیابی کرد، چنانکه پس از این دیدار الجبیر، وزیر امور خارجه عربستان از اطمینان‌دهی آمریکا به ریاض درباره توافق هسته‌ای ایران و گروه ۱+۵ خبر داد.
مجموع این تحولات در حالی صورت می‌گیرد که پیش از این دیدارها یا تماس‌های تلفنی، سران عرب درباره فعالیت‌های هسته‌ای ایران و پیامدهای توافق ایران و گروه ۱+۵ و تبعات منطقه‌ای آن موضع گرفتند و ابراز نگرانی کردند، اما پس از این ارتباط‌ها از تغییر نگرش و رویکرد مثبت به برجام سخن گفته‌اند.
آنها از یک‌سو از برجام حمایت می‌کنند و از سوی دیگر، از ضمانت‌های آمریکا درباره آینده برجام و تأثیرات مثبت آن بر آنچه پایان اقدامات بی‌ثبات‌زا ایران در منطقه می‌نامند، سخن می‌گویند. با توجه به زنجیره‌ای بودن این رفتارها، این پرسش مطرح می‌شود که چرا چنین رفتاری صورت می‌گیرد و آمریکایی‌ها از اجرای چنین سناریویی چه اهدافی را پیگیری می‌کنند؟
بخشی از اهداف این سیاست را در قدرت‌نمایی آمریکا در صحنه بین‌الملل می‌توان جست. آمریکا تلاش دارد تا چنان وانمود کند که بر تمام امور جهان مسلط است و حتی می‌تواند دیدگاه‌های منفی را به مثبت، یا برعکس تغییر دهد. اوباما با این سیاست چهره‌ای دموکراتیک از خود به نمایش می‌گذارد تا به رؤیای خود برای تبدیل شدن به برترین و جاودانه‌ترین رئیس‌جمهور آمریکا دست یابد.
نکته دیگر آنکه، آمریکا سیاست بزک کردن چهره خود را از هر طریقی پیگیری می‌کند تا چهره اصلی و ضدایرانی خود را پنهان کند. برجسته‌سازی ادعای توافق هسته‌ای به‌منزله تنها محور و زمینه اختلاف ایران و آمریکا از جمله این رفتارهاست که با هدف پنهان‌سازی چندین دهه دشمنی آمریکا با ملت ایران صورت گرفته است.
آمریکا تلاش دارد با بهره‌گیری از کشورهای عربی که معمولاً مطیع آن هستند، چهره‌ای مثبت از خود به نمایش بگذارد تا از یک‌سو نفوذ در ایران را محقق سازد و از سوی دیگر، افکار عمومی جهان را به فشار بر ایران برای پذیرش خواسته‌های آمریکا تحریک کند.
آمریکا چنان ادعا می‌کند که برای توافق گام‌های بسیاری برداشته و این ایران است که با کنار نهادن حقوق هسته‌ای و عدم حضور در معادلات منطقه برای نهایی شدن توافق هسته‌ای گام برمی‌دارد، این در حالی است که آمریکا همچنان بر سیاست تحریم و تهدید نظامی تأکید دارد که بیانگر عدم تغییر رفتار این کشور در قبال ایران است.
نکته بسیار مهم در رفتار آمریکایی‌ها، طراحی‌ برای جابه‌جایی اولویت دشمنی نزد ملت ایران است. ایران همواره تأکید دارد، رژیم صهیونیستی و استکبار جهانی با محوریت آمریکا را دشمن اول خود، منطقه و جهان اسلام می‌داند.
این تأکیدات، بیداری جهان در قبال تهدید‌کنندگان واقعی امنیت و ثبات جهانی را به همراه داشته است. آمریکا با برجسته‌سازی اختلافات ایران و کشورهای عربی به‌دنبال القای معرفی این اختلافات به‌منزله چالش اول منطقه است تا چهره بحران‌ساز خود و رژیم صهیونیستی را پنهان سازد. به‌عبارتی، آمریکا به‌دنبال جابه‌جایی دوست و دشمن برای ایران است تا ضمن اجرای سناریوی اختلاف‌افکنی در منطقه، ایران را به پذیرش مطالبات منطقه‌ای خود برای مقابله با کشورهای عربی سوق دهد، درحالی‌که جمهوری اسلامی، کشورهای عربی را دوست خود دانسته و صرفاً رژیم صهیونیستی و استکبار جهانی را دشمن می‌داند.

فرامرز پارسا

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به گفتگو بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>